"Το Μονόγραμμα"

100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη.

(2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996)

"Το Μονόγραμμα"

Απαγγελία: Μίκης Θεοδωράκης - Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου θανάτου.

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμας και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εαν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα "πίστεψέ με" και τα "μη"
Μια στον αέρα, μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω από φράχτες
Την ανεμ'ωνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ...

...Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ'άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ'ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας

Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου

Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει - ακούς;
Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει - ακούς;
ειμ' εγώ που φωνάζω κι ειμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς...

"Αmarcord" σημαίνει θυμάμαι

"Κύπρος της αγάπης και του ονείρου"

Εκείνη την εποχή, σε μια συνοικία της Αθήνας, «διατηρούσα» ένα κατάστημα. Ένα βιβλιοπωλείο. Δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνία, πάντως λίγες μέρες πριν από το πραξικόπημα στην Κύπρο, ήρθε στο μαγαζί ένας γείτονας μαζί με κάποιον που τον έβλεπα για πρώτη φορά. Μου είπε με καμάρι: «Φίλε μου, να σου συστήσω τον μπατζανάκη μου». O μπατζανάκης, ηταν ένας νέος άνθρωπος, καλοφτιαγμένος, με ύφος γεμάτο αυτοπεποίθηση. Σου έδινε όμως την εντύπωση ότι βρισκόταν κάπου αλλού. Ανταλλάξαμε χειραψία. Μου ζήτησε και τούδωσα μερικά στυλό διαρκείας και υλικό αλληλογραφίας (κόλλες και φάκελα). Με πλήρωσε. Γεια και γεια.

Την Δευτέρα 15 Ιουλίου 1974, ξέσπασε το πραξικόπημα στην Κύπρο. Μια - δύο μέρες μετά το πραξικόπημα μπήκε φουριόζος στο μαγαζί ο γείτονας, φανερά ανήσυχος και οργισμένος συνάμα. Δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω και μου λέει: «Θυμάσαι προχθές που ήρθα με τον μπατζανάκη μου;» Ναι, του λέω. «Ε, λοιπόν αυτός ο ανόητος ήταν αξιωματικός του στρατού». Ήταν; Αναρωτήθηκα. «Πήγε στην Κύπρο μαζί με άλλους αξιωματικούς, για να φέρουν το κεφάλι του Μακάριου στον Ιωαννίδη. Ο ηλίθιος, άφησε μικρά παιδιά ορφανά, για να μεταφέρουν από την Ελλάδα στην Κύπρο, τις αθλιότητες της χούντας». Και τώρα τι γίνεται; Τον ρώτησα αμήχανος. «Τώρα ο θεός να μας φυλάξει και μας και την Κύπρο». Είπε κι έφυγε όπως είχε έρθει.

Σάββατο 20 Ιουλίου 1974. Τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η χούντα κάνει επιστράτευση. Την ίδια μέρα το απόγευμα παρουσιάζομαι σε ένα στρατόπεδο στα περίχωρα της Αθήνας. Όσοι από τους επιστρατευμένους βιάστηκαν να παρουσιαστούν είχαν τακτοποιηθεί σε θάλαμο. Οι «καθυστερημένοι» μαζί κι εγώ, βολευτήκαμε σε αντίσκηνα.

Είχαν περάσει λίγες μέρες, και ενώ η κατάσταση πήγαινε για την Κύπρο από το κακό στο χειρότερο – μπορεί να ήταν μετά την δεύτερη τουρκική επίθεση, του Αυγούστου – συνέβη το περιστατικό που θέλω να περιγράψω. Από τις πρώτες μέρες μας στο στρατόπεδο, ένας ταγματάρχης έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον για τους επιστρατευμένους. Τόβλεπες και τόνοιωθες. Στη πρωινή αναφορά από τους πρώτους. Μιλούσε μαζί μας, γιαυτό και για κείνο, με το σας και με το σεις. Έλυνε κάθε μας πρόβλημα πριν προλάβει σχεδόν να παρουσιαστεί. Έλεγε, «το πρόγραμμα σήμερα έχει ασκήσεις. Τι λέτε, θα το ακολουθήσουμε;» Η άλλη φορά «Οι κύριοι τάδε, να μείνουν μετά την αναφορά γιατί έχει προκύψει κάποιο πρόβλημα και πρέπει να συνεννοηθούμε πως θα το αντιμετωπίσουμε κλπ..».

Στο γραφείο που έκανα την υπηρεσία μου, ήταν ακόμη δυο στρατιώτες που υπηρετούσαν την κανονική θητεία τους, και δυο άτομα πολιτικό προσωπικό. Ο Γιώργος Κ., ο ένας εκ των δυο στρατιωτών του γραφείου, είχε σπουδάσει στη Γερμανία και γυρνώντας παρουσιάστηκε, προκειμένου να εκπληρώσει την προς την πατρίδα υποχρέωσή του. Ήταν εξ αναβολής. Με τον Γιώργο Κ. είχαμε αποκτήσει πλέον αλληλοεκτίμηση, συζητώντας γύρω από τις δραματικές εξελίξεις, προσπαθώντας να τις προβλέψουμε αλλά και γενικότερα για την πολιτική, συμφωνώντας τότε σχεδόν σε όλα. Παρατηρούσα ότι ο Γιώργος Κ. είχε μια ιδιαίτερη, μια σχέση οικειότητας με τον Ταγματάρχη. Τον ρώτησα σχετικά τονίζοντάς του, ότι η συμπεριφορά του Ταγματάρχη συγκινεί τους επιστρατευμένους.

Ο Γιώργος Κ., μου είπε, ότι ο Ταγματάρχης από ανάγκη κατέληξε να γίνει στρατιωτικός. Παιδί πολύτεκνης εργατικής οικογένειας, προκειμένου να βοηθήσει την οικογένειά και τα αδέλφια του να σπουδάσουν ακολούθησε την στρατιωτική καριέρα. Αλλά θα του μεταφέρω, την εκτίμηση των επιστρατευμένων. Θέλω να δω πως θα το αντιμετωπίσει, τι θα μου πει.

Την επόμενη μέρα ο Γιώργος Κ. μου μετέφερε όσα του είχε πει ο Ταγματάρχης. «Μα τι μου λες τώρα, Γιώργο. Ότι κάνω το νοιώθω ως υποχρέωσή μου. Καλά δεν βλέπεις τι γίνεται στην πύλη, όταν έρχονται οι γυναίκες τους με τα μικρά παιδιά τους. Δεν έχεις δει ότι τα παιδιά δεν ξεκολλάνε από την αγκαλιά τους, όταν τελειώνει η επίσκεψη και πρέπει να φύγουν; Τους αναστατώσαμε τη ζωή, χωρίς να ξέρει κανείς πότε και πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία. Θα τους κάνω και τον ανώτερο από πάνω; Όχι, εγώ τους βλέπω σαν δικούς μου ανθρώπους, που βρίσκονται σε δύσκολη θέση, και θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου, για να περάσουν όσο γίνεται πιο ανώδυνα τον χρόνο που θα είμαστε μαζί».

Εκείνο το πρωί, ο Ταγματάρχης δεν ήτανε στην αναφορά. Ήταν ένας χουντικός λοχαγός, ο οποίος, όποτε είχε υπηρεσία και ήταν υποχρεωμένος να μείνει στο στρατόπεδο, κοιμόταν κρατώντας ένα περίστροφο πάνω στο στήθος του, από φόβο, μη τυχόν και δεχτεί επίθεση από τους επιστρατευμένους!!

Είχε σχεδόν τελειώσει η αναφορά, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ο Ταγματάρχης. «Κύριοι, λέει όπως συνήθιζε, πριν από λίγο μας ήρθε μια διαταγή, που μας ζητάει, επειδή τα πράγματα στην Κύπρο πάνε πολύ άσχημα, να διερευνήσουμε την διάθεσή σας και να κρατήσουμε τα ονόματα, όσων από εσάς εθελοντικά δηλώσουν ότι δέχονται να σταλούν όπου τους ζητήσει η πατρίδα. Μη με ρωτήσετε που. Μπορεί στον Έβρο; Μπορεί στην Κύπρο; Δεν ξέρω να σας πω. Όπου χρειαστεί. Έγινα κατανοητός; Λοιπόν οι εθελοντές ένα πλάγιο βήμα προς τ’ αριστερά».

Είμαστε περίπου 50 με 60 άτομα, όλοι οι επιστρατευμένοι, χωρισμένοι σε δυο διμοιρίες.
Η «πρόταση», είναι αλήθεια, μας αιφνιδίασε. Ο Ταγματάρχης σα να το περίμενε, ξαναλέει: «Οι εθελοντές ένα πλάγιο βήμα αριστερά».

Χωρίς να κοιτάξει ο ένας τον άλλον, χωρίς καμία συνεννόηση (δεν ακούστηκε ούτε ψίθυρος), και οι δυο διμοιρίες σαν ομάδες επιδείξεων, μετατοπίζονται ένα πλάγιο βήμα προς τ’ αριστερά και κτυπούν τα πόδια, για να τονίσουν με την στάση προσοχής, την ετοιμότητά τους.

Αυτό ήταν. Ο Ταγματάρχης σαστίζει για μια στιγμή. Μετά σκύβει το κεφάλι, γυρίζει κάπως προς τα πλάγια χωρίς να μας κοιτά, με αχνή φωνή, σπασμένη από την συγκίνηση - μόνο όσοι ήταν στις πρώτες σειρές, τον άκουσαν - λέει: «πηγαίνετε στις δουλειές σας». Και φεύγει.

Το περιστατικό μαθεύτηκε και σε κείνους που δεν ήταν παρόντες στην πρωινή αναφορά.
Τόμαθε και ο Γιώργος Κ. Μου ζήτησε να του το περιγράψω με κάθε λεπτομέρεια. Συγκινήθηκε.

Από εκείνο το πρωινό ο Ταγματάρχης όχι μόνο έπαψε ν’ άρχετε στην πρωινή αναφορά, αλλά είχε εξαφανιστεί. Καταλάβαμε ότι μας απέφευγε. Ζήτησα από τον Γιώργο Κ. να μάθει τι συμβαίνει με τον Ταγματάρχη, και ποιός είναι ο λόγος της εξαφάνισής του.

Οπότε την επομένη μου λέει ο Γιώργος Κ. Ο Ταγματάρχης νοιώθει τρομερά εκτεθειμένος και δεν μπορεί να σας αντικρύσει, δεν μπορεί να συγχωρήσει στον εαυτό του, πως πέρασε από το μυαλό του, να στήσει όλο αυτό το θέατρο, για να δοκιμάσει το ηθικό και το φιλότιμο των επιστρατευμένων. «Νιώθω περήφανος από την στάση των επιστρατευμένων, αλλά δεν βρίσκω κανένα λόγο που να δικαιολογεί την συμπεριφορά μου» Ο Γιώργος Κ. του είπε ότι, αν νοιώθεις τόσο άσχημα δεν έχεις παρά να τους ζητήσεις συγνώμη. «Όχι, δεν γίνεται τίποτα, είναι θέμα δικό μου, είπε ο Ταγματάρχης, θα το κουβαλάω σ’ όλη μου τη ζωή» Από εκείνο το πρωινό δεν τον ξαναείδαμε.
Για μας τους συναδέλφους εν επιστρατεύσει ο λόγος της εξαφάνισης του Ταγματάρχη, ήταν απλά και μόνο, μια επιπλέον απόδειξη της γνήσιας λαϊκότητας του.

Υ.Γ. Ο Γιώργος Κ. διορίστηκε Νομάρχης στη δεύτερη πρωθυπουργική θητεία του Α. Παπανδρέου.

Ποίηση : Λεωνίδας Μαλένης
Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία : Γρ. Μπιθικώτσης

Χρυσοπράσινο φύλλο

Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

Γη της λεμονιάς, της ελιάς / Γη της αγκαλιάς της χαράς

Γη του πεύκου, του κυπαρισσιού / των παλικαριών και της αγάπης

Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο

Γη του ξεραμένου λιβαδιού / Γη της πικραμένης Παναγιάς
Γη του λίβα, τ' άδικου χαμού / τ' άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο

Γη των κοριτσιών που γελούν / Γη των αγοριών που μεθούν
Γη του μύρου, του χαιρετισμού / Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο.

Αναρτήθηκε από CROUSMA.

"Το πώς...γεννήθηκε το καλύτερο"

"Τέρμα πια οι αυταπάτες, ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες"

"Η ακομματικότητα είναι ιδέα αστική, η κομματικότητα είναι ιδέα σοσιαλιστική"

Δυο νωπά παραδείγματα που φανερώνουν του λόγου το αληθές.

Πρώτο, το ακομματικό, από την ομιλία του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο, Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011.

Λίγες μέρες μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, με το οποίο ναρκοθετήθηκε με ωρολογιακό μηχανισμό η ζωή των εργαζομένων, και την προσχεδιασμένη, βάρβαρη και δολοφονική επίθεση στο λαό της Αθήνας, λες και δεν είχε συμβεί τίποτα, λες και έρχεται από άλλο πλανήτη, ο εκπρόσωπος της εθνικής τεμπελαρίας, επικεφαλής του υπουργικού συμβούλιο των χειροκροτητών του, των ενεργούμενων και υπηρετών της ντόπιας ολιγαρχίας, είπε μεταξύ των γνωστών προκλητικών ανοησιών και απειλών προς τον λαό ότι:

"Η δική μας επιτυχία, θα είναι επιτυχία όλων. Το πώς μέσα από την προσπάθεια, τους κόπους, τις θυσίες ή τον πόνο, τη διαμαρτυρία, αλλά και την ουσιαστική συμμετοχή, γεννήθηκε το καλύτερο.

Σε αυτή την προσπάθεια όλοι χρειάζονται, από τα κόμματα μέχρι τους κοινωνικούς εταίρους και τα κινήματα πολιτών. Και αυτή μας την πρόθεση ευρύτερης συνεννόησης και συμμετοχής, την έχουμε κάνει πράξη, από την ανοιχτή διαβούλευση, μέχρι και τις συνεχείς συναντήσεις και συζητήσεις με όλους τους ενδιαφερόμενους..."*

Τι μας λέει, για άλλη μια φορά η τάξη των πλουτοκρατών, δηλαδή η παρασιτική τάξη, δια στόματος του εκπροσώπου της;

Ότι πρέπει να βοηθήσουν όλοι, ώστε να σωθεί το ληστρικό εκμεταλλευτικό τους σύστημα, να διασφαλιστεί η κυριαρχία τους, γιατί μόνο έτσι, λέει η τάξη των σφετεριστών του παραγόμενου πλούτου, μπορεί να σωθεί η Ελλάδα. Ελλάδα και λήσταρχοι καπιταλιστές ένα και το αυτό. Άρα εθνικός ο σκοπός. Υπεράνω κομμάτων. Τι μας χρειάζονται τα κόμματα; Αφού όλοι είμαστε, και καλά, σύμφωνοι ότι σώζοντας τους καπιταλιστές, σώζεται στην κυριολεξία η πατρίδα. (Από ανέκαθεν οι σφετεριστές του λαϊκού μόχθου, όταν ζορίζονται ή θα απειλούν το λαό με

"αντιδημοκρατική εκτροπή" (δηλαδή με στρατιωτικό νόμο ή τα πογκρόμ**) ή, από το εξωτερικό βέβαια, όπου συνήθως καταφεύγουν, θα θυμούνται, ότι υπάρχει πατρίδα και λαός πατριωτών που πρέπει να τη (τους) σώσει.

Που σημαίνει ότι η υπερκομματική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, σαν τέτοια, ενδιαφέρεται για όλους τους Έλληνες, τον λαό, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, (δεν άφησε κανέναν παραπονούμενο, όλοι θα πληρώσουν για τη σωτηρία του χρηματιστικού κεφαλαίου, που όπως λέει και ο επίτιμος της ΝΔ, περνά “δύσκολες μέρες”!!).

Δεν τη φοβίζει το πολιτικό κόστος, ούτε ενδιαφέρεται να εκμεταλλευτεί κομματικά, αυτή τη δύσκολη συγκυρία, απλώς και μόνο θεωρεί την "κρίση χρέους" όπως υποκριτικά ονοματίζουν το ιστορικό αδιέξοδο του οικονομικού τους συστήματος, ως ευκαιρία για τον "εκσυγχρονισμό" του κράτους των, και τον "εκσυγχρονισμό" του καθυστερημένου Ελληνικού λαού.

Παρ' όλα αυτά, αν στο τέλος, ο λαός δεν κατανοήσει την εθνική προσπάθεια, την οποία καταβάλει η μη κομματική κυβέρνηση του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, μπορεί στις ερχόμενες εκλογές αν θέλει, να ψηφίσει για κυβέρνηση το άλλο εθνικό - υπερκομματικό κόμμα, αυτό της ΝΔ. Γιατιιιιί; Καλό είναι κι αυτό!! Μαλλινοβάμβακο. Σαν να λέμε ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο είναι. Όποιος δεν το πιστεύει ας προσέξει την ούγια.

Για να μη πολυλογούμε, το συμφέρον της αστικής τάξης, είναι για την αστική τάξη και τα τσιράκια της, ταυτισμένο αξεχώριστα, με το εθνικό συμφέρον. Η αστική τάξη και τα κόμματα που την υπηρετούν, είναι ακομματικά, δηλαδή υπεράνω της πολιτικής και διαφόρων άλλων μικροσυμφερόντων. Κι αυτό γιατί η αστική τάξη είναι η θεόσταλτη τάξη.

Έλα καημένε!. Τι να την κάνεις την πολιτική; Τους πολιτικούς; Τα άλλα κόμματα; Τα εργατικά; Πφφφ. Οι εργάτες έχουν την αστική τους τάξη που φροντίζει για αυτούς!! Και το αστικό κράτος. Με τους μηχανισμούς του στην υπηρεσία των πολιτών. Από την παιδεία, την υγεία, τις εργασιακές σχέσεις, μέχρι την ροπαλική και χημική φροντίδα που χάρηκε ο λαός της Αθήνας στα τέλη του Ιούνη 2011, στην πλατεία του Συντάγματος.

Ναι, το παραδέχονται. Και οι διακυβερνητικοί απολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και οι υπερκομματικοί παρατρεχάμενοι τους, καθηγητές, δημοσιογράφοι κλπ. Το κράτος τελικά πρέπει άμεσα να εκσυγχρονιστεί, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις των καιρών, ώστε να γίνει πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό, πιο ροπαλικό, πιο χημικό, ένα κράτος ραβδούχων, έτσι που ο λαός, οι εργαζόμενοι, σα μαζοχιστές που είναι, να χαίρονται την συμβολή τους, στη διατήρηση αυτού του εθνικού αστικού δημοκρατικού κράτους. Την κατοχύρωση δηλαδή, της ελεύθερης εκμετάλλευσης της εργατικής τους δύναμης, από τους άεργους, δηλαδή, από το αστικό κηφηναριάτο.

Και δεύτερο, το κομματικό, η ανακοίνωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ.

"Σε ανακοίνωσή της, με αφορμή την τοποθέτηση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο, περί βίας και τη διακομματική επιτροπή, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ σημειώνει:

«Η τοποθέτηση του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο, Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011, περί βίας, επί της ουσίας σηματοδοτεί νέα κατασταλτικά και περιοριστικά μέτρα σε βάρος του εργατικού - λαϊκού κινήματος και αυτό το έδαφος θέλει να προετοιμάσει μέσα από τη συγκρότηση της λεγόμενης διακομματικής επιτροπής της Βουλής.

Στην κατεύθυνση αυτή η κυβέρνηση αξιοποιεί και την οργανωμένη προβοκάτσια όπως έγινε με τη συνδυασμένη δράση των ΜΑΤ και κουκουλοφόρων στη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και έπνιξε με χημικά το κέντρο της Αθήνας. Προσπαθεί επίσης να εντείνει τον αυταρχισμό με πρόσχημα τις αποδοκιμασίες σε βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

Με την πρωτοβουλία της αυτή η κυβέρνηση, ενώ είναι θύτης, επιδιώκει να εμφανισθεί ως θύμα. Παράγοντας ανασφάλειας για το λαό δεν είναι οι οργανωμένοι λαϊκοί αγώνες, αλλά η κλιμάκωση των αντιλαϊκών ανατροπών που συμβαδίζουν με αντιδραστικούς νόμους, με την ένταση της κρατικής καταστολής και της εργοδοτικής τρομοκρατίας που κλιμακώνεται πριν από όλα στα εργοστάσια, σε χώρους δουλειάς και γενικότερα.

Αντίθετα, το οργανωμένο λαϊκό κίνημα είναι ο αποφασιστικός, καθοριστικός παράγοντας για την υπεράσπιση και την κατάκτηση των δικαιωμάτων που τσακίζουν η κυβέρνηση με την πλουτοκρατία και την ΕΕ.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη και το λαό σε κλιμάκωση της πάλης για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και δηλώνει ότι δεν θα πάρει μέρος στη λεγόμενη διακομματική επιτροπή».

Γιαυτό, η αλήθεια είναι ότι ανεξάρτητα από τον αριθμό των κομμάτων, μέσα και έξω από τη βουλή, οι πολιτικές θα είναι πάντα δύο, όπως από καιρό έχει ειπωθεί και τόσο εύστοχα τονίζει το σύνθημα:

"Τέρμα πια οι αυταπάτες, ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες"

* "η αντιδημοκρατική εκτροπή" ΕΔΩ

**"H προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Καουτσκι" (Άπαντα ΛΕΝΙΝ, τομ. 37.
"Το κυρίαρχο κόμμα της αστικής δημοκρατίας....σε κάθε σοβαρό, βαθύ, θεμελιακό ζήτημα επιφυλάσσει..(για το προλεταριάτο) το στρατιωτικό νόμο ή τα πογκρόμ. Όσο πιο εξελιγμένη είναι η δημοκρατία, τόσο πιο κοντά βρίσκονται τα πογκρόμ ή ο εμφύλιος πόλεμος σε κάθε βαθιά πολιτική διάσταση, επικίνδυνη για την αστική τάξη."

TO 1ο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ Π.Α.Μ.Ε.

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ ενημερώνει τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους μετανάστες, τα συνδικάτα για την έναρξη του εργατικού δελτίου ειδήσεων.

Έχει ήδη ξεκινήσει μια προσπάθεια εμπλουτισμού και πολλαπλασιασμού δραστηριοτήτων στον τομέα της ενημέρωσης ως πλευρά διεύρυνσης της επαφής του ΠΑΜΕ με τα λαϊκά στρώματα αλλά και ως απάντηση στο συνεχιζόμενο αποκλεισμό της φωνής του ΠΑΜΕ, της διαστρέβλωσης των θέσεων και της κατασυκοφάντησης της δράσης του από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ.

Γνωρίζουμε καλά, πως όσες πρωτοβουλίες και αν παρθούν καμιά δε μπορεί να υποκαταστήσει την άμεση επαφή με τους εργαζόμενους, την καθημερινή συζήτηση στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές.

Καλούμε τα σωματεία, τους εργαζόμενους να ενισχύσουν αυτήν την προσπάθεια. Να παρουσιάζουν πλευρές της δραστηριότητας τους, να ενημερώνουν για τις εξελίξεις στους κλάδους, να αναδεικνύουν προβλήματα. Το εργατικό δελτίο ειδήσεων θεωρούμε πως μπορεί να βοηθήσει σε αυτήν την κατεύθυνση.

Η προσπάθεια ξεκινάει δοκιμαστικά τους μήνες του καλοκαιριού και το 1ο εργατικό δελτίο θα μεταδοθεί την Κυριακή 10/7 στις 20.00. Το δελτίο θα είναι διαθέσιμο από την ιστοσελίδα του ΠΑΜΕ (www.pamehellas.gr) και από το κανάλι http://www.youtube.com/user/pamehellas.

Από Aristera sti Mitilini

"Η ακομματικότητα είναι ιδέα αστική, η κομματικότητα είναι ιδέα σοσιαλιστική"

"Η πολιτική αδιαφορία είναι πολιτικός κόρος"
Να ζεις μέσα στην κοινωνία και να είσαι ελεύθερος
απέναντι στην κοινωνία γίνεται; Δεν γίνεται.

Η αστική κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα, είναι κοινωνία ταξικά διαρθρωμένη. Κοινωνία χωρισμένη σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Από εδώ, κοντά στα άλλα, προκύπτει και το ότι η κοινωνία που ζούμε, είτε το καταλαβαίνει κανείς, είτε όχι, είναι κοινωνία κομματικοποιημένη.

Η κατανόηση αυτής της πραγματικότητας φαίνεται και από την θέση που παίρνει κανείς, απέναντι στην ακομματικότητα που ζυμώνει η αστική προπαγάνδα ("έξω η πολιτική από τα σωματεία" - "απόφαση των "αγανακτισμένων" για κατάργηση των κομμάτων"), απέναντι σ' αυτή την ιδεολογική αιχμή της αστικής τάξης.

"Σε μια κοινωνία, που βασίζεται στο χωρισμό σε τάξεις, η πάλη ανάμεσα στις εχθρικές τάξεις γίνεται αναπόφευκτα σε μια ορισμένη βαθμίδα της ανάπτυξής της, πολιτική πάλη. Η πιο ολοκληρωμένη, πλήρης και διαμορφωμένη έκφραση της πολιτικής πάλης των τάξεων γίνεται αναπόδραστα η πάλη των κομμάτων. Η ακομματικότητα είναι απάθεια απέναντι στην πάλη των κομμάτων.
Η απάθεια όμως αυτή δεν ισοδυναμεί με ουδετερότητα, με αποχή από την πάλη, γιατί στην ταξική πάλη δεν μπορεί να υπάρχουν ουδέτεροι. Στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να "απόσχει" κανείς από την ανταλλαγή των προϊόντων η της εργατικής δύναμης. Και η ανταλλαγή γεννά αναπόφευκτα την οικονομική πάλη και σε συνέχεια και την πολιτική πάλη.

Γιαυτό, στην πραγματικότητα, η απάθεια απέναντι στην πάλη δεν είναι καθόλου απομάκρυνση από την πάλη, αποχή απ' αυτήν, ουδετερότητα. Η απάθεια είναι σιωπηρή υποστήριξη εκείνου που είναι ισχυρός, εκείνου που κυριαρχεί."* Όποιος σήμερα είναι απαθής απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση των κομμάτων της πλουτοκρατίας σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, αυτός υποστηρίζει σιωπηρά αυτή την επίθεση. Όποιος, απέναντι στον αγώνα της εργατικής τάξης για την κοινωνική της απελευθέρωση, προβάλει την ουδετερότητα του, την απολιτικότητα, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υποστηρίζει σιωπηρά, την κυριαρχία της αστικής τάξης. "Η πολιτική αδιαφορία είναι πολιτικός κόρος".
Με "αδιαφορία", με "απάθεια" βλέπει το κομμάτι το ψωμί ο χορτάτος. Ο νηστικός όμως, θα είναι πάντοτε "κομματικός" απέναντι στο κομμάτι το ψωμί. Η "αδιαφορία" και η "απάθεια" για το κομμάτι το ψωμί δεν σημαίνουν πως ο άνθρωπος αυτός δεν το έχει ανάγκη , αλλά πως ο άνθρωπος αυτός το έχει πάντοτε εξασφαλισμένο, πως δεν θα του λείψει ποτέ, πως βολεύτηκε γερά στο κόμμα των χορτάτων.

Η ακομματικότητα στην αστική κοινωνία είναι απλώς μια υποκριτική, σκεπασμένη, παθητική έκφραση του ότι ανήκει κανείς στο κόμμα των κρατούντων, στο κόμμα των εκμεταλλευτών. Η ακομματικότητα είναι ιδέα αστική. Η κομματικότητα είναι ιδέα σοσιαλιστική. Η κομματικότητα είναι ταυτόχρονα και όρος και δείχτης της πολιτικής ανάπτυξης. Όσο περισσότερο πολιτικά αναπτυγμένος, φωτισμένος και συνειδητός είναι ένας πληθυσμός η μια τάξη, τόσο ανώτερη είναι, κατά γενικό κανόνα, η κομματικότητα".**

Ο όρος λοιπόν "απολιτικότητα" που προκύπτει από τον όρο "ακομματικότητα" και ζυμώνεται στην κοινωνία που ζούμε, δεν είναι παρά η υποκρισία της αστικής τάξης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εξαπάτηση του λαού. Η αστική τάξη, ασχολείται ακριβώς μ' αυτήν την εξαπάτηση του λαού προκειμένου να διασφαλίζει την κυριαρχία της.

Σε αντιστάθμισμα της αστικής "αλήθειας" λοιπόν, η απάντηση είναι πως δεν υπάρχει πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας που να μη συνδέεται με την πολιτική, γιαυτό το σύνθημα που εκφράζει το πραγματικό δίλημμα, και για να μην είναι οι μέρες σε βάρος των εργαζομένων φευγάτες είναι:

"Τέρμα πια οι αυταπάτες, ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες"

* Β. Ι. Λένιν: Για την πολιτιστική επανάσταση, Εκδ., Σ.Ε., Αθήνα 1983, σελ., 259

** Από το ίδιο

"Καιρός να δεις"

Καιρός να δεις


ΜΟΥΣΙΚΗ/ΣΤΙΧΟΙ: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ,
Τραγούδι: ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ.
Από τα "Τραγούδια του Ανδρέα", 1968.


Σου είπαν ψέμματα πολλά,
ψέμματα σήμερα σου λένε ξανά
κι αύριο ψέμματα ξανά θα σου πουν,
ψέμματα σου λένε οι εχθροί σου
μα κι οι φίλοι σου, σου κρύβουν την αλήθεια.

Ψεύτικη δόξα σου τάζουν οι ψεύτες
μα κι οι φίλοι σου με ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν,
πού πας με ψεύτικα όνειρα;
πού πας με ψεύτικα όνειρα;

Καιρός να σταματήσεις,
καιρός να τραγουδήσεις,
καιρός να κλάψεις και να πονέσεις,

καιρός να δεις.

"Έξω τα κόμματα από την πλατεία" (Μέρος τρίτο)

"Στην αστική κοινωνία η μάζα των εργαζομένων κυβερνιέται από την αστική τάξη...από μια μειοψηφία, από τους πλούσιους, που μετέχουν στην κεφαλαιοκρατική ιδιοκτησία και που μετέτρεψαν τη μόρφωση και την επιστήμη, τη σοβαρότερη κατάκτηση και το διαλεχτότερο λουλούδι του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού, σε όργανο εκμετάλλευσης, σε μονοπώλιο, για να κρατούν στη σκλαβιά την τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων" *

Η διαχωριστική γραμμή

Οι πολιτικοί και ιδεολογικοί εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, παρεμβαίνουν για να αλλοιώσουν τη συνείδηση των εργαζομένων, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα. Αυτό το σκοπό, έρχεται να υπηρετήσει και το αφοριστικό σύνθημα "έξω η πολιτική από τα σωματεία".

Αντίθετα στις επιδιώξεις της κυρίαρχης τάξης, γίνεται φανερή η ανάγκη που λέει, ότι η συλλογική σκέψη των οργανωμένων δυνάμεων των εργαζομένων πρέπει να οδηγεί σε δράσεις που να συμβάλλουν, μαζί με την αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων που προκύπτουν από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, στην ομαλή εξέλιξη της συνείδησης των εργαζομένων, με βάση την πραγματικότητα, δηλαδή, την συνειδητοποίηση της ταξικής τους θέσης και της πολιτικής τέλος αντιμετώπισης της πραγματικότητας με τον τρόπο που υποδείχνει η οικονομική εξέλιξη.

Ένα παράδειγμα υποκρισίας της αστικής τάξης, που είναι όμως καθοριστικής σημασίας, είναι η γνώμη της ότι το σχολείο μπορεί να μείνει έξω από την πολιτική. Εδώ η αστική τάξη δίνει τα υποκριτικά της "ρέστα".

Η ίδια η αστική τάξη που προβάλλει επίμονα χρόνια τώρα, αυτή τη "θέση", θεωρεί σαν το πιο βασικό στοιχείο της εκπαίδευσης, την πολιτική της. Δηλαδή, Παιδεία απόλυτα προσαρμοσμένη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της τάξης. Για του λόγου το αληθές, το παρά κάτω απόσπασμα από ομιλία του προέδρου του ΣΕΒ Οδυσσέα Κυριακόπουλου που έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 2002 στην Αθήνα, στο Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο:

"Όμως, πολλά προβλήματα παραμένουν και εξακολουθούν να δρουν ως τροχοπέδη στην προσπάθεια βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Θα αναφερθώ σύντομα στο κράτος και την Παιδεία....και έρχομαι τώρα στο μεγάλο ζήτημα, εκείνο της Παιδείας. Είναι φανερό ότι οι μεγάλες αλλαγές που συντελούνται σε παγκόσμιο επίπεδο δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστη την παιδεία. Η κοινωνία της γνώσης διαμορφώνεται και λειτουργεί μόνο μέσα από μια διαδικασία συνεχών προσαρμογών και έντονης αλληλεξάρτησης της παιδείας με την οικονομία. Αλλαγές στη λειτουργία της οικονομίας πρέπει να θέτουν σε κίνηση δυνάμεις που μεταβάλλουν ριζικά τον χαρακτήρα της παιδείας. Όσο κι αν το Υπουργείο Παιδείας να προσπαθεί,....Οι διαδικασίες όμως αυτές δεν αφήνουν περιθώρια για να λειτουργήσουν οι ταχείες διαδικασίες προσαρμογής που απαιτεί η οικονομία της αγοράς και του ανταγωνισμού".**

Όπου "οικονομία της αγοράς", εννοεί την εκμετάλλευση των εργαζομένων, και όπου "του ανταγωνισμού", εννοεί την βαθύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Να πως αποδείχνει η αστική τάξη ότι το σχολείο μπορεί να μείνει έξω από την πολιτική. Προφανώς δεν εννοεί και έξω από την δική της πολιτική. Ναι, δεν είναι καινούργια ανακάλυψη, το τεράστιο υποκριτικό ταλέντο της κυρίαρχης τάξης, αλλά το παρά πάνω απόσπασμα είναι μια ακόμη χειροπιαστή απόδειξη.

Η αστική τάξη προσπαθεί πάντα να εναρμονίζει την εκπαίδευση σε κάθε βήμα της οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, όπως σήμερα με την ηλεκτρονική εποχή, με σκοπό να κρατά το σχολείο στο ρόλο του προμηθευτή υπάκουων και επιδέξιων υπηρετών της, χωρίς να έχει ποτέ ενδιαφέρον να κάνει το σχολείο όργανο διάπλασης της ανθρώπινης προσωπικότητας.
Είναι λοιπόν για την αστική τάξη ζήτημα πρώτης προτεραιότητας, αλλά συγχρόνως και δείγμα της μεγάλης της υποκρισίας, η υποταγή της παιδείας στην πολιτική της δηλ., στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.
Υποκρίνεται, γιατί γνωρίζει πολύ καλά, ότι στο θέμα της Εκπαίδευσης διεξάγεται ένα από τα συστατικά μέρη της ταξικής πάλης. Κι αυτή θέλει να την κρύψει πίσω από τα αφοριστικά της ιδεολογήματα. Δεν θέλει, όπως και στους άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, αυτή η ταξική πάλη που έτσι κι αλλιώς υπάρχει, να συνειδητοποιηθεί από τους εργαζόμενους, την εκπαιδευτική κοινότητα.

Αυτή η πολιτική πρέπει να αντιμετωπισθεί και μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο από την οργανωμένη, ταξική πολιτική των εργαζομένων παντού και προ πάντων μέσα στα σωματεία, τους συλλόγους, τα συνδικάτα. Αντιπαραθέτοντας την αλήθεια, απέναντι στη ψευτιά των εκμεταλλευτών.

Ότι δηλαδή σε μια ταξική κοινωνία η πολιτική είναι το γενικό μέσο της ταξικής πάλης, με συνέπεια να αγκαλιάζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, και ότι ο ισχυρισμός πως η παιδεία, όπως και τα σωματεία μπορεί να μείνουν έξω από την πολιτική, είναι ψέμα και υποκρισία και ότι οι άνθρωποι αυτοί υποστηρίζουν αυτή την ανοησία, γιατί θεωρούν τη γνώση μονοπώλιό τους και την πολιτική αποκλειστικό τους δικαίωμα. Γιατί αυτό το αφοριστικό ιδεολόγημα της αστικής τάξης "έξω η πολιτική από τα σωματεία" είναι στην κυριολεξία η αιχμή του δόρατος της αστικής πολιτικής και προπαγάνδας.

Το να λες λοιπόν "Εξω τα κόμματα από την πλατεία", το λιγότερο που δείχνεις είναι πως δεν καταλαβαίνεις ότι ξεκινάς ένα δύσκολο αγώνα απέναντι σε ένα πανίσχυρο αντίπαλο, αυτοαφοπλιζόμενος.
Οι εργαζόμενοι, όπως μέχρι σήμερα, έχουν δύο επιλογές. Ή θα επαναστατικοποιήσουν την συλλογική σκέψη και δράση τους, που σημαίνει, θα διεκδικήσουν με κάθε τρόπο την ικανοποίηση των πραγματικών τους συμφερόντων, τα συμφέροντα της τάξης τους, που σε τελευταία ανάλυση είναι ο κοινωνικός μετασχηματισμός ή θα παραμείνουν υπηρέτες, έτσι κι αλλιώς, των συμφερόντων της πλουτοκρατίας και αγωγοί περάσματος της αστικής ιδεολογίας, στις γενιές που μέλλεται ναρθούν..

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

*Β.Ι.Λένιν: "Για την πολιτιστική επανάσταση", εκδ. Σ.Ε., σελ. 7
**Δελτίο ΣΕΒ, Νοεμβριος - Δεκέμβριος 2002, σελ. 4

Έξω τα κόμματα από την πλατεία" (Μέρος Δεύτερο)

"Σε μια κοινωνία, που βασίζεται στο χωρισμό σε τάξεις, η πάλη ανάμεσα στις εχθρικές τάξεις γίνεται αναπόφευκτα σε μια ορισμένη βαθμίδα της ανάπτυξής της, πολιτική πάλη. Η πιο ολοκληρωμένη, πλήρης και διαμορφωμένη έκφραση της πολιτικής πάλης των τάξεων γίνεται αναπόδραστα η πάλη των κομμάτων"*

Ισχυρίζονται, λοιπόν, οι ιδεολόγοι της αστικής τάξης, ότι ένα σωματείο, ένα συνδικάτο, ένας τοπικός σύλλογος κλπ., και όσοι άνθρωποι δραστηριοποιούνται η συμμετέχουν στη δράση αυτών των οργανώσεων, δεν πρέπει να "εισάγουν" την πολιτική, δηλαδή την ταξική, σκέψη και δράση σ' αυτές, παρά μόνο να ασχολούνται αποκλειστικά με τα στενά συμφέροντα του κλάδου τους η της περιοχής τους.

Αλλά τι σημαίνει ο όρος "πολιτική". "Οι σκοποί και τα καθήκοντα που θέτουν οι κοινωνικές τάξεις στην πάλη για τα συμφέροντα τους, οι μέθοδοι και τα μέσα που εφαρμόζουν για να τα προασπίσουν...η πολιτική καθρεφτίζει την πάλη των τάξεων και τελικά καθορίζεται από την οικονομική θέση αυτών των τάξεων"** Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Η πολιτική διαπερνά όλους τους χώρους τις κοινωνικής ζωής.

Δεν φτάνει λοιπόν να πεις "έξω τα κόμματα από τα σωματεία". Είστε υποχρεωμένοι να υποστηρίξετε την "θέση" σας στο συγκεκριμένο ζήτημα. Δώσε μας λοιπόν, έστω και ένα παράδειγμα που να αποδείχνει μία οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα που να μην επηρεάζεται από την πολιτική, η και αντίστροφα, μία πολιτική πράξη που να μην έχει αντανάκλαση στην κοινωνία, στη ζωή των ανθρώπων. Έστω και ένα.

Αυτό το ίδιο το αφοριστικό ιδεολόγημά σας, "έξω η πολιτική από τα σωματεία" που προβάλλετε με αυτοπεποίθηση ηλίθιου, είναι ακριβώς η ιδεολογική βάση της ταξικής, αστικής πολιτικής σας. Αλλά και ένδειξη του πολιτικού θράσους της τάξης σας, το να θεωρείται η άσκηση της πολιτικής, αποκλειστικό σας προνόμιο. Θέλουμε ένα παράδειγμα. Έστω και ένα. Διαφορετικά, όσοι προβάλλεται αυτή την κατασκευασμένη ανοησία, δεν είστε μόνο υποκριτές ή ηλίθιοι, αλλά έτσι κι αλλιώς, υποστηρικτές της στυγνής "δημοκρατίας" του κεφαλαίου.

Τι ζητάτε από τους εργαζόμενους; Να υποβαθμίσουν τη νοημοσύνη τους; Να αποβλακωθούν με την θέλησή τους; Να υποταχθούν στον κίβδηλο λόγο της τάξης σας; Να παρακαλάνε τον Θεό να λυπηθεί τα πλάσματά του; η τηρώντας το πρωτόκολλο και την ιεραρχία, οι κατώτεροι δηλ., οι εργαζόμενοι να αφήνονται στο έλεος των ανώτερων, δηλ., του πολιτικού προσωπικού των αφεντικών, οι οποίοι όποτε το κρίνουν αναγκαίο θα "προσφέρουν” μία απολίτικη αύξηση η όπως απαιτεί σήμερα ο "υπέρτατος νόμος" σωτηρίας της τάξης των εκμεταλλευτών, θα κόβουν μισθούς και συντάξεις, θα καταστρέφουν τις εργασιακές σχέσεις και θα ρίχνουν στην ανεργία, αυτή την πιο σκληρή και διαχρονική βία, χιλιάδες εργαζομένων.

Τι ζητάτε από τους εργαζόμενους; Να συζητάνε περί ανέμων και υδάτων, για τα σκηνώματα των αγίων, για τα UFO και τις προβλέψεις των ζωδίων, για τον "Τσελεμεντέ" και την πορνεία. Ζητάτε, όχι μόνο αυτά, αλλά και κάτι παρά πάνω. Τους ζητάτε να παραδοθούν. Ε! αυτό δεν μπορεί να γίνει. Ο Ελληνικός λαός έχει ιστορία μεγάλων αγώνων. Έχει παρακαταθήκες.

Οι εργαζόμενοι ξέρουν που είναι η θέση τους. Έχουν ταξικό ένστικτο. Γιαυτό δεν είναι μαζί σας. Το κορόιδο έκαναν και κάνουν. Για να επιζήσουν μέσα σ’ αυτή την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Υποκρίνονται ότι είναι μαζί σας, και δυστυχώς για σας, το γνωρίζεται. Περιμένουν την κατάλληλη ώρα. Κάτι έμαθαν, όσο να πεις, μετά από τόσα χρόνια, οι μάρτυρες της πολιτικής πρακτικής σας.

Ναι λοιπόν στη πολιτική. Με χαραγμένη τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους εργαζομένους και στο μεγάλο κεφάλαιο, και με τον τρόπο που επιβάλλουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και υποδείχνει, στη βάση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η οικονομική εξέλιξη.

Συνεχίζεται...

Επί του ...πιεστηρίου, που έλεγαν παλιά. Σε λίγο θα ζητήσουν με απόφαση της Συνέλευσης, και την κατάργηση της πάλης των τάξεων.

Τρίτη, 14/06/2011 - 02:13 — syntagma Ημ/νία Συνέλευσης:

Mon, 13/06/2011
8. .......
9. Να ζητήσουμε κατάργηση των κομμάτων.

ΥΠΕΡ

* Β. Ι. Λένιν: "Για την πολιτιστική επανάσταση", σελ., 259, εκδ. Σ.Ε., Αθήνα 1983,

**Κοινωνικοπολιτικό λεξικό, Δ. Γ. Κασιούρα, εκδ. Σ.Ε., Αθήνα 1995, σελ. 2

"Έξω τα κόμματα από την πλατεία" (Μέρος πρώτο)

Χρόνια τώρα οι προπαγανδιστές της αστικής ιδεολογίας προβάλλουν και ζυμώνουν το ''αποδοτικό'' αφοριστικό ιδεολόγημα "έξω τα κόμματα από τα σωματεία", που σε τελευταία ανάλυση, είναι σα να μας λένε ''έξω η πολιτική από την πολιτική''.

Ποιος δεν έχει γίνει μάρτυρας αυτής της ζύμωσης, που γίνεται κάθε στιγμή και με όλα τα μέσα που έχει στα χέρια της η κυρίαρχη τάξη, είτε μέσα από τα ΜΜΕ, είτε με το πολιτικό προσωπικό και τα συνδικαλιστικά στελέχη της, κλπ. Κατακεραυνώνουν μέσα στα σωματεία, στους τόπους δουλειάς, σε κάθε μαζική οργάνωση, όποιον τολμήσει να μιλήσει προκειμένου να αναδείξει την πολιτική πλευρά των προβλημάτων, τις αιτίες που τα δημιουργούν και κατά συνέπεια, την ταξική πολιτική και δράση που απαιτεί η λύση αυτών των προβλημάτων, εκτοξεύοντας κατά πάντων την απόλυτη "αλήθεια" τους. ''Έξω τα κόμματα από τα σωματεία".

Προβάλλουν το αφοριστικό ιδεολόγημα τους, με την ακαταμάχητη βεβαιότητα, που συνήθως χαρακτηρίζει τους ηλίθιους, ότι σωματεία εργαζομένων, Τ. Α., διάφοροι τοπικοί και όχι μόνο, πολιτιστικοί και εξωραϊστικοί σύλλογοι, δεν πρέπει να ασχολούνται με την πολιτική παρά μόνο με τα στενά τρέχοντα προβλήματα του κάθε κλάδου, ή της περιοχής. Χρόνια τώρα η αστική προπαγάνδα ζυμώνει τέτοιας αξίας αφορισμούς και ιδεολογήματα - "έξω τα κόμματα από τα σωματεία" στο μαζικό χώρο - κάτι ανάλογο με το "η τέχνη για την τέχνη" στους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, του πολιτισμού γενικότερα.

Και όταν οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται για να υπερασπίσουν, σε τελευταία ανάλυση, την ζωή τους, όπως συμβαίνει και σήμερα, τους εγκαλούν με διάφορες παραλλαγές του "επίμαχου'' ιδεολογήματος. "Οι κινητοποιήσεις, οι αναταραχές και βιαιότητες είναι υποκινούμενες κλπ.'' Ναι, αυτή είναι η προπαγανδιστική ποιότητα της αστικής τάξης. Άλλα συγχρόνως αυτή είναι μια από τις πλευρές της πολιτικής της.

Παρ' όλα αυτά , δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς το γεγονός, ότι χρόνια τώρα, έχουν διαπιστωθεί οι αρνητικές συνέπειες, και εξαιτίας αυτής της πρακτικής μέσα στο λαϊκό κίνημα, που προκύπτει από την παραδοχή αυτού του αφοριστικού ιδεολογήματος, από την μεριά των εργαζομένων.

Η διαπίστωση αυτή έρχεται να τονισθεί ακόμα μια φορά, από την στάση των"αγανακτισμένων" απέναντι στα κόμματα γενικά. Το γνωρίζεις, αλλά κάνει εντύπωση, στη συγκυρία που βιώνουμε, το πόσο εύκολα, "φυσικά" θα έλεγε κανείς, υιοθετήθηκε από τη μεγάλη μάζα, των δίκαια "αγανακτισμένων" ανθρώπων που συγκεντρώνονται στις πλατείες.

"...Στην πάρα πέρα πορεία της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής αναπτύσσεται μια εργατική τάξη, που από αγωγή, παράδοση και συνήθεια αναγνωρίζει σαν αυτονόητους φυσικούς νόμους τις απαιτήσεις του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής" *

Δεν χρειάζεται να αποδείξει κανείς, ότι η υιοθέτηση αυτού του ιδεολογήματος, από τους εργαζόμενους γενικά, συνεπώς και από τα μέλη και τις διοικήσεις συλλόγων και σωματείων, τους αφοπλίζει, τους αποσπά από την πολιτική πραγματικότητα - δηλαδή, την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας και κατά συνέπεια από την ταξική πάλη, έτσι κι αλλιώς, συσκοτίζοντας τα πραγματικά τους συμφέροντα - τους αποδυναμώνει, τους αποδιοργανώνει με συνέπεια η τάξη τους, να οδηγείται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής, να γίνεται ουρά της αστικής τάξης. Οι πάρα πάνω λόγοι, επιβάλλουν μια απάντηση στους φορείς κυρίως, αλλά με σκοπό να κατανοήσουν, και οι αφελείς υποστηρικτές αυτού του ιδεολογήματος, τι τελικά υπερασπίζονται.

Συνεχίζεται...

*Καρλ Μαρξ, "Το ΚΕΦΑΛΑΙΟ" 1ος τόμος, σελ. 762

«Μπροστά! Χωρίς να ξεχνάμε ποιος είναι ο δρόμος μας!»

5η ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗ 

ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ
ΖΩΝΗ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

Η τέχνη είναι όπλο στα χέρια του λαού!

Εγκαινιάζεται στις 27/5 η έκθεση φωτογραφίας και εικαστικών τεχνών «Ανθρωποι - Χρώμα + Σίδερο» μέσα στη Ζώνη

«Οι αγώνες είναι τέχνη του λαού και η τέχνη όπλο του», είναι το σύνθημα της έκθεσης φωτογραφίας και εικαστικών τεχνών «Ανθρωποι - Χρώμα + Σίδερο» (27/5 - 5/6, 12 μ. - 9 μ.μ.).


Για πέμπτη χρονιά διοργανώνουν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος την 5η Εικαστική Έκθεση οι φορείς: Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά, Πανελλήνια Ένωση Αμμοβολιστών - Καθαριστών, Σωματείο Ναυπηγοξυλουργών, Σωματείο Ηλεκτρολόγων Πλοίων και Κίνηση Εικαστικών Καλλιτεχνών. Δημιουργοί από όλο το φάσμα της τέχνης (ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, φωτογραφία, video, μουσική, τραγούδι, θέατρο) εμπνέονται από την εργατική τάξη, τους χώρους παραγωγής του πλούτου και τους αγώνες της και μετατρέπουν αυτή την έμπνευση σε έργα τέχνης.

Αναφέρεται στο δελτίο Τύπου:

«Στο Πέραμα, η τέχνη προσπαθεί να εμπνευστεί και να εμπνεύσει, να διαμορφώσει συμπεριφορές, στάση και δράση. Σε αυτή την αλληλεπίδραση καλλιτέχνες και εργαζόμενοι συντονίζουν το βήμα τους».
Η έκθεση ξεκίνησε το 2005 με πρωτοβουλία ομάδας εικαστικών καλλιτεχνών, με στόχο να βρεθεί το έργο τέχνης στους τόπους δουλειάς, όπου «βρίσκεται ο φυσικός αποδέκτης και η κινητήρια έμπνευση της δημιουργίας του: η εργατική τάξη. Η έκθεση αυτή είναι μια έκθεση χωρίς αποκλεισμούς, με γνώμονα την επαφή με τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη και τους εργαζόμενους».

Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται: «Ο "δρόμος της ανάπτυξης" που επιβάλλει το κεφάλαιο και στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, επιλέγοντας το κλείσιμό της, υπηρετεί την κερδοφορία των μεγάλων καπιταλιστών. Απέναντι στις επιλογές του κεφαλαίου βρίσκονται τα ταξικά συνδικάτα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης. Χρόνια τώρα, σταθερά, αταλάντευτα, αγωνίζονται υπερασπίζοντας τα αυτονόητα: Σταθερή εργασία, ασφάλεια, στέγη, δωρεάν Υγεία, δωρεάν Παιδεία, σύνταξη. Αγωνίζονται για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, του πλούτου που γεννάνε οι ίδιοι, ξεκαθαρίζοντας, μια για πάντα, το αυτονόητο: Αυτοί που παράγουν τα αγαθά, αυτοί πρέπει και να τα απολαμβάνουν». Γι' αυτό και «χορηγοί» της έκθεσης είναι τα ταξικά συνδικάτα της Ζώνης, η εθελοντική δουλειά εργαζομένων και καλλιτεχνών.

Την έκθεση πλαισιώνουν συναυλίες, παραστάσεις, συζητήσεις. 

Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

27/5, 8 μ.μ.: Εγκαίνια. Οι Νίκος Περγιάλης και Νίκος Τάγκας σε εργατικά και λαϊκά τραγούδια. Ομάδα «Μελόδημα», από τη Δάφνη. 28/5, 7 μ.μ.: Παρουσίαση το βιβλίου «Ο βασιλιάς άνθρακας» του Α. Σίνγκλερ και συζήτηση,

9 μ.μ.: Συναυλία του Βασίλη Βασιλάτου με τις «Ιστορίες για κρουστά». Συμμετέχει η Καίτη Κουλλιά,

29/5, 7 μ.μ.: Προβολή της ταινίας «Κούλε Βάμπε» (σκηνοθεσία Μπ. Μπρεχτ, μουσική Χ. Αϊσλερ), που αναφέρεται στην κρίση του 1929. Συζήτηση με θέμα: «Αιτίες και συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης»,

9 μ.μ.: «Ενα τραγούδι για τους ανέργους» συναυλία,

3/6, 8 μ.μ.: Θεατρικό δρώμενο με αποσπάσματα έργων του Κ. Βάρναλη,

9 μ.μ.: Αφιέρωμα στη μελοποιημένη ποίηση, συναυλία με τον Βασίλη Λέκκα, την Ειρήνη Σακκαλή και την ορχήστρα της ΚΝΕ.

4/6, 7 μ.μ.: Συζήτηση: «Παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και οι εξελίξεις στην Αφρική»,

9 μ.μ.: Παράσταση της θεατρικής ομάδας «Εκτός σχεδίου» με το έργο «Εξω από την πόρτα» του Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ.

5/6, 7 μ.μ.: «Εργατική τάξη και πολιτισμός», συζήτηση,

9 μ.μ.: Συναυλία με τον Βαγγέλη Κορακάκη.

Εργαστήρια για παιδιά: Κυριακή 29/5, 11 π.μ. (φωτογραφία, βιβλιοδεσία, ζωγραφική) και Κυριακή 5/6, 11 π.μ. (ζωγραφική - γλυπτική).

Μπερτολτ Μπρεχτ

" Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας "

Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας 

κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του 

πρέπει προετοιμασμένος να ' ναι : 

γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί. 

Θα μοιραστεί την ήττα . 

Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα 

αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει : 

γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού, 

όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί. 

ΚΟΥΛΕ ΒΑΜΠΕ ή ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;
29/5, 7 μ.μ.: Προβολή της ταινίας «Κούλε Βάμπε»

Μια επίκαιρη ταινία 81 ετών!

«Μπροστά! Χωρίς να ξεχνάμε ποιος είναι ο δρόμος μας! 

Μπροστά, χωρίς να ξεχνάμε: σε ποιον ανήκει ο δρόμος; 

Σε ποιον ανήκει ο κόσμος;»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Γερμανία βίωνε με δραματικό τρόπο τα αποτελέσματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι συνθήκες εργασίας ήταν άθλιες, οι ανεργία είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, άνθρωποι πεινούσαν και ζούσαν σε παραγκουπόλεις. Και το χειρότερο: δεν έβλεπαν καμία ελπίδα για το μέλλον που φαινόταν ζοφερό.

Αυτήν η εικόνα αποτυπώνεται με έναν ωμό ρεαλισμό στην ταινία «Κούλε Βάμπε ή Σε ποιον ανήκει ο κόσμος;» (Kuhle wampe oder wem gehort die welt?) που σκηνοθέτησε ο βουλγαρικής καταγωγής Ζλάτα Ντούντοφ και είναι βασισμένη σε σενάριο του Ερνστ Ότβαλντ και του μεγάλου Μπέρτολτ Μπρεχτ...

Η συνέχεια επί της...οθόνης ΕΔΩ

 "Όταν η Τέχνη υπηρετεί τον κοινωνικό της ρόλο" ΕΔΩ

«ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ»

Σχέδιο για τη μαζική εξαθλίωση του λαού ΕΔΩ