Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Τριάντα χρόνια από το θάνατο του Γ. Σκαρίμπα

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το 
θάνατο του ποιητή και πεζογράφου Γιάννη  Σκαρίμπα.                         

Ο Γιάννης Σκαρίμπας,  γεννήθηκε το 1897 στην Αγία Ευθυμία Παρνασσίδας. Ξεκίνησε να σπουδάζει φιλοσοφία στην Αθήνα, αλλά εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του έζησε στη Χαλκίδα, όπου εργάστηκε ως εκτελωνιστής.

Η πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία σημειώθηκε το 1929 με τη δημοσίευση του διηγήματός του «Στις πετροκολόνες στο λιμάνι» και τη βράβευσή του στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος του περιοδικού του Κώστα Μπαστιά «Ελληνικά Γράμματα» για το έργο του «Καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης», που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από την κριτική επιτροπή (Μπαστιάς, Φώτης Κόντογλου, Κώστας Καρθαίος και Λέων Κουκούλας). 

Το 1930 εξέδωσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Καϋμοί στο Γρυπονήσι».  

Στροφή στη μέχρι τότε πορεία του αποτέλεσε το επόμενο έργο που εξέδωσε (1932) με τίτλο «Το θείο Τραγί» και εμφανείς επιρροές από το γαλλικό σουρεαλισμό. Ακολούθησε ο «Μαριάμπας» που αντιμετωπίστηκε από την κριτική ως αριστούργημα και το 1938 τυπώθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ουλαλούμ». 



Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, δημοσίευσε άρθρα στην εφημερίδα της Χαλκίδας «Εύριπος» και στράφηκε με ενδιαφέρον προς το ελληνικό θέατρο σκιών.

Στη γερμανική κατοχή κινδύνευσε να 
πεθάνει από την πείνα. Στρατεύτηκε στο ΕΑΜ. 

Η συγγραφική και εκδοτική του δραστηριότητα συνεχίστηκε ως τα τελευταία χρόνια της ζωής του με ποιήματα, μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και μελέτες. Πέθανε στην τελευταία κατοικία του στην οδό Κομίνη 8 της Χαλκίδας, την οποία με ευθύνη της πολιτείας γκρέμισαν το 2003. 

Από τη στήλη  "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"  του Ριζοσπάστη.

1 σχόλιο:

  1. Ω διάολε!… όλα νάχουν χαθεί και νάχουν πάει
    Κι οι άνθρωποι δραπετεύσει από τους τόπους
    Κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει
    Χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους…
    Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο. Και όλο
    Να χλιμιντράει στο χάος. Κι ως θα κλαιω
    κι όλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο
    και όλο για κείνο το εισιτήριο να λεω…

    ΑπάντησηΔιαγραφή