Πολιτικό και Πολιτιστικό Διήμερο Ελλήνων και ξένων εργαζομένων.

Πολιτικό και Πολιτιστικό Διήμερο Ελλήνων και ξένων εργαζομένων.

Διοργανώνει η Κομματική Οργάνωση Αττικής 

του ΚΚΕ στο Πάρκο ΦΙΞ στις 29 και 30 Ιούνη. 

Πολιτικό - Πολιτιστικό Διήμερο Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων διοργανώνει το Σάββατο 29 και την Κυριακή 30 Ιούνη η Κομματική Οργάνωση Αττικής (ΚΟΑ) του ΚΚΕ, στο πάρκο ΦΙΞ στα Πατήσια. Οι εκδηλώσεις του Διημέρου θα κορυφωθούν την Κυριακή 30 Ιούνη, με την ομιλία του Δημήτρη Γόντικα, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Κέρδη βουτηγμένα στων εργατών το αίμα, σε όλη την Ελλάδα και τη Μανωλάδα»... Με προμετωπίδα αυτό το σύνθημα, η ΚΟΑ καλεί εργαζόμενους και ανέργους να πάρουν μέρος στις φετινές εκδηλώσεις του Διημέρου.

«Έλα σε επαφή με το ΚΚΕ, άκουσε, μάθε την πρότασή του. Αυτή που ενώνει όλους τους βιοπαλαιστές κάτω από ένα στόχο. Την οργάνωση και την πάλη απέναντι στον κοινό αντίπαλο. Απέναντι στους πλούσιους, τα μεγάλα αφεντικά και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Απέναντι στην τάξη των καπιταλιστών που βγάζει αμύθητα κέρδη από το δικό μας ιδρώτα, ακόμα και τώρα, που ο καπιταλισμός βρίσκεται σε περίοδο κρίσης. Που χρησιμοποιεί κάθε μορφή βίας όταν οι εργάτες ζητούν το δίκιο τους, όπως έγινε και στη Μανωλάδα», σημειώνει η ΚΟΑ στην ανακοίνωσή της.

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Διημέρου θα πραγματοποιηθούν συζητήσεις, μουσικά και χορευτικά αφιερώματα από ομάδες Ελλήνων και μεταναστών, προβολή του ντοκιμαντέρ «Ταξισυνειδησία», προβολές ταινιών και παραστάσεις, ενώ στο χώρο θα λειτουργεί παιδότοπος με πλούσιες δραστηριότητες.

Αναλυτικά, το πρόγραμμα (ΕΔΩ) του διημέρου έχει ως εξής:...

Κροκοδείλια δάκρυα για το δράμα των ξεριζωμένων.

 

 Ρεκόρ 20ετίας η αύξηση των προσφύγων.

 

Η συνεχής όξυνση των ιμπεριαλιστικών πιέσεων και επεμβάσεων σε νευραλγικές περιοχές του πλανήτη, κυρίως σε Μέση Ανατολή, ανατολική Αφρική και Κεντρική Ασία, πολλαπλασιάζουν δραματικά τον αριθμό των προσφύγων διεθνώς με αποτέλεσμα μόνον μέσα στο 2012 να εγκαταλείψουν εστίες και πατρίδες πάνω από 7.500.000 άνθρωποι.

 

Τα τελευταία στοιχεία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, (όπου δεν συμπεριλαμβάνονται πληροφορίες για τις εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων από τη Συρία που δημιουργήθηκαν φέτος) είναι χαρακτηριστικά, αφού διαπιστώνεται αριθμός-ρεκόρ του αριθμού των προσφύγων διεθνώς από το 1994. Το 55% των προσφύγων προέρχεται μόλις από πέντε χώρες, (Αφγανιστάν, Συρία, Σομαλία, Ιράκ και Σουδάν), ενώ νέες εστίες προσφύγων δημιουργούνται σε Μάλι, ΛΔ Κονγκό, Ν. Σουδάν και Αιθιοπία.

Ο επικεφαλής του οργανισμού, Αντόνιο Γκουτέρες, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα δημιουργείται τουλάχιστον ένας πρόσφυγας και ότι ως το τέλος του 2012 ο αριθμός των ξεριζωμένων προσφύγων ήταν πάνω από 45.200.000 άτομα σε σχέση με τα 42.500.000 που ήταν στο τέλος του 2011.

Ανακοίνωση της Δημοκρατικής Συσπείρωσης (Περισσότερα διαβάστε ΕΔΩ)

ΚΝΕ: Διήμερο γνωριμίας με την πάλη, τα μαχητικά αθλήματα και τις πολεμικές τέχνες

Βίντεο από τις αθλητικές εκδηλώσεις που πραγματοποίησε η ΚΝΕ στις 15-16 Ιούνη στο κλειστό γυμναστήριο "Νίκος Παξιμαδάς", στην Πετρούπολη.

Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν:
Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης (ΕΟΦΠ).
Ελληνική Ομοσπονδία Παγκρατίου Αθλήματος (ΕΟΠΑ).
Ελληνική Φίλαθλος Ερασιτεχνική Ομοσπονδία Ζίου Ζίτσου (ΕΦΕΟΖΖ).

Σημάδεψε τον ελληνικό πολιτισμό

ΜΑΝΟΣ   ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Δεκαεννέα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου συνθέτη

Υπήρξε δημιουργός ασυμβίβαστος και πρωτοπόρος, που συνέδεσε τη λόγια με τη λαϊκή μουσική, δημιουργώντας έτσι ένα «νέο» ήχο, ένα «νέο» τραγούδι που έχει τις ρίζες του τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. 

Ο Μάνος Χατζιδάκις, με την υψηλή αισθητική και την προσωπική ευαισθησία του, την οξεία κριτική ματιά του, την αγάπη του για το λαό και με την απόφασή του να μη συμβιβαστεί με την εξουσία και τις απαιτήσεις της, μπόρεσε να αποτυπώσει με κριτικό ρεαλιστικό τρόπο την ελληνική κοινωνία, καταθέτοντας ένα έργο σπουδαίο, πολύτιμο, μοναδικό. 

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δεκαεννέα χρόνια από εκείνο το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, που «άρχισε το ταξίδι του προς τα άστρα». Η απουσία του πικρή. Η «παρουσία» του πάντα φωτεινή. Ο Μάνος Χατζιδάκις είναι εδώ, θα είναι πάντα εδώ όσο υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδούν τα τραγούδια του, που διψούν για ομορφιά, που αντιστέκονται, ελπίζουν και αγωνίζονται για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Ο Μάνος Χατζιδάκις, δημιουργός που έβαλε τη σφραγίδα του στον πολιτισμό μας, υπήρξε πάνω απ' όλα κορυφαίος αναμορφωτής του ελληνικού τραγουδιού, δρομολογώντας το σε νέους μουσικούς ορίζοντες. 

«Το τραγούδι», έλεγε, «δεν είναι σύνθημα ή πράξη εκτονώσεως. Ούτε μαστίχα για το στόμα αθλητικών εφήβων ή συντροφιά νυχτερινή για οδηγούς ταξί και φορτηγών. Είναι μια μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας - αφού γεννήθηκα τον ίδιο καιρό με σας και μες στον ίδιο χώρο - που θα φωτίσω τις κρυφές αθέατες γωνιές σας, θα σας εκπλήξω, θα σας γεμίσω ερωτήματα και μελωδίες που ίσως γεννούν δικές σας και θα μεταφερθούν στο σπίτι σας, έτσι που να κοπεί ο ύπνος σας και να χαθεί για πάντα - αν είναι δυνατόν- ο εφησυχασμός σας...».

Ο ίδιος έλεγε, πως «η τέχνη του τραγουδιού αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα... Η τέχνη υπάρχει, διότι ανατέμνει τη λειτουργία του ανθρώπου. Του κινητοποιεί τις ευαισθησίες του. Τις αληθινές του ευαισθησίες. Οχι τις επικαιρικές. Η τέχνη συμπληρώνει τον άνθρωπο, τον βοηθά να αισθανθεί, έστω και για λίγο, προς τα πού πρέπει να τείνει. Η μεγάλη τέχνη εννοώ». Και πίστευε «στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων και όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας»

Πρωτοπόρος και ασυμβίβαστος

Πνεύμα ανήσυχο, που αντιτάχθηκε στους κρατούντες, στην όποια κολακεία και αναρρίχηση, ο Μάνος Χατζιδάκις αντιπαρατέθηκε σ' όλη τη ζωή του στην εμπορευματοποίηση και στον εκχυδαϊσμό της τέχνης. 

«Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη και όχι εγώ», έλεγε. Ο μεγάλος δημιουργός υπήρξε εχθρός της σοβαροφάνειας και των παγιωμένων αντιλήψεων, λάτρης της «νεότητας» και της συνεχούς αμφισβήτησης: «Περιφρονώ αυτούς που δε στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα "επωνύμους" πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομηλίκους, τη σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία, καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα», σημείωνε.

Για τον μεγάλο αναμορφωτή του ελληνικού τραγουδιού, όπως είχε αναφέρει σε συνέντευξή του στο «Ρ» (27/5/90), «λαϊκό είναι ό,τι ασχολείται με τον άνθρωπο και προέρχεται από τον άνθρωπο». Κι ο ίδιος δεν δίστασε σε μια δύσκολη εποχή ν ' αναδείξει το ρεμπέτικο τραγούδι και τους δημιουργούς του, τον πλούτο της ζωής και δημιουργίας του λαού.

Με την παρουσία και την προσφορά του ο Μάνος Χατζιδάκις σημάδεψε καθοριστικά τον πολιτιστικό βίο της Ελλάδας. Το σπάνιας ομορφιάς, ποιότητας και αξίας έργο του, βασισμένο στον πλούτο των πηγών της λαϊκής ευαισθησίας, έδωσε μια ξεχωριστή διάσταση στη σύγχρονη μουσική δημιουργία. Σε αυτό το πολυεπίπεδο έργο μεγάλο μέρος κατέχει το τραγούδι, στο οποίο η προσφορά του συνθέτη είναι ανεκτίμητη και ανεπανάληπτη. Ο μελωδός της ελληνικής ψυχής, άσκησε μεγάλη επίδραση στην εξέλιξη του τραγουδιού στη χώρα μας, επηρεάζοντας βαθύτατα πάρα πολλούς συνθέτες και τραγουδοποιούς, που ακολούθησαν.

Η μοναδική ικανότητα του Μάνου Χατζιδάκι στη μελωδική έμπνευση, ήταν ίσως το μυστικό της τέχνης του, που μας χάρισε τραγούδια με χρώμα, φως, ψυχή. Τραγούδια διαχρονικά και κλασικά που σημάδεψαν γενιές κι έχουν νικήσει το χρόνο. Εξάλλου, όπως ο ίδιος έλεγε «τα καλά τραγούδια δε λησμονιούνται. Μάλιστα, μερικές φορές αποκαλύπτονται ολοκαίνουρια σαν βρεθεί μια μαγική φωνή να τα ξαναγεννήσει, τραγουδώντας τα».

Ανάμεσα στους αξεπέραστους κύκλους έργων του είναι οι: «Οδός Ονείρων», «Δεκαπέντε εσπερινοί», «Χαμόγελο της Τζοκόντα», «Μυθολογία», «Καπετάν Μιχάλης», «Αντικατοπτρισμοί», «Μεγάλος Ερωτικός», «Αθανασία», «Σκοτεινή μητέρα», «Η εποχή της Μελισσάνθης», «Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς», «Αμοργός», κ.ά. Εκτός από τα πολλά, υπέροχα τραγούδια που μας δώρισε ασχολήθηκε παράλληλα με τον κινηματογράφο, συνθέτοντας μουσική για 80 ελληνικές και ξένες ταινίες.

Προσωπικότητα πολύπλευρη και πολυδιάστατη, δημοσίευσε τα βιβλία με ποιήματα και σχόλια: «Μυθολογία», «Μυθολογία Δεύτερη», «Τα σχόλια του Τρίτου» και «Ο Καθρέπτης και το Μαχαίρι». Ίδρυσε και διηύθυνε την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (1964-'67), το καφεθέατρο «Πολύτροπο», τις Μουσικές Γιορτές στα Ανώγεια Κρήτης και τους Μουσικούς Αγώνες στην Κέρκυρα, ενώ την περίοδο 1975-'81 διηύθυνε το Τρίτο Πρόγραμμα. «Παιδιά» του, επίσης, είναι η δισκογραφική εταιρεία «Σείριος» και η «Ορχήστρα των Χρωμάτων», δύο ακόμη ενσαρκώσεις της αντίληψής του για την πορεία των μουσικών μας πραγμάτων. 

Δυστυχώς, το πνευματικό «παιδί» του, η Ορχήστρα των Χρωμάτων, μετά από μια πορεία χρόνιας εγκατάλειψης και απαξίωσης από τις εναλλασσόμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, βούλιαξε στο ...σκοτάδι μιας ανάλγητης πολιτικής.

«Οι βρικόλακες επιστρέφουν...»

«Όποιος δε φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά». (Από «Τα Σχόλια του Τρίτου», 30/7/1978).

Το «τέρας», ο εθισμός μιας κοινωνίας στη φρίκη και στο φόβο, ο νεοναζισμός, ο φασισμός κι ο ρατσισμός ήταν φαινόμενα που έμπαιναν στο στόχαστρο του μεγάλου δημιουργού.

Λίγους μήνες πριν το τελευταίο του «ταξίδι», στις 22 Φεβρουαρίου 1993, ο Μάνος Χατζιδάκις διηύθυνε για τελευταία φορά την Ορχήστρα των Χρωμάτων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια συναυλία - διαμαρτυρία εναντίον του φαινομένου του νεοναζισμού, που είχε αρχίσει να εξαπλώνεται και πάλι στην Ευρώπη, με έργα Κουρτ Βάιλ, Φρανς Λιστ και Μπέλα Μπάρτοκ. 

Στο έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας με τον υπότιτλο «Οι βρικόλακες επιστρέφουν» κατέθετε και τις δικές του «σκέψεις και παρατηρήσεις για το αναζωογονημένο φαινόμενο του Νεοναζισμού». Σκέψεις πολύτιμες, σε μια εποχή που το ναζιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής», αναδεικνύεται σε στήριγμα και μηχανισμό ενός συστήματος, που δε χρησιμοποιεί μόνο το καρότο, αλλά και το μαστίγιο.

Μεταξύ άλλων σημείωνε ο Μάνος Χατζιδάκις: «Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δύο μορφές. 'Η προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα, που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους, ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερος ο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού κι ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα ΜΜΕ ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία των ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία με τεράστια και αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέροντα. Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός, η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. 

Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακριά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από την συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας - που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ωσπου να βρεθεί ο κατάλληλος "αρχηγός" που θα ηγηθεί αυτού του κατάπτυστου περιεχομένου μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε».

"Σημάδεψε τον ελληνικό πολιτισμό"  ΕΔΩ

"...κροκοδείλια δάκρυα για το... «πλήγμα στη δημοκρατία»".

O «902.gr» αναμεταδίδει το πρόγραμμα των εργαζομένων της ΕΡΤ. Δείτε εδώ και ΕΔΩ

 

 

Συνεχώς στην αντίδραση

 

Σε μια συγχορδία χτες, τα αστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολιτικοί παράγοντες, με αφορμή την απαράδεκτη απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ, έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για το... «πλήγμα στη δημοκρατία». Είναι γεγονός ότι η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της κυβέρνησης, που δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία απ' ό,τι φαίνεται, ανοίγει ένα νέο αντιδραστικό δρόμο, δίνοντας τη δυνατότητα σε υπουργούς να αποφασίζουν με συνοπτικές διαδικασίες για το κλείσιμο δημόσιων οργανισμών και για την εκποίηση της περιουσίας τους. 

Πρόκειται για μια πράγματι αντιδραστική εξέλιξη, που όμως ελάχιστα την άγγιξαν αυτοί που έβγαζαν κορόνες για τη «δημοκρατία», καθώς προσπερνούσαν την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και στέκονταν στην πρώτη υπουργική απόφαση στο πλαίσιο αυτής της Πράξης, δηλαδή στο κλείσιμο της ΕΡΤ....(Περισσότερα ΕΔΩ)

39ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΝΕ - «ΟΔΗΓΗΤΗ» «Αλλαξε τον κόσμο: Το 'χει ανάγκη»

Με κεντρικό σύνθημα «Αλλαξε τον κόσμο: Το 'χει ανάγκη» η μεγάλη πολιτική και πολιτιστική γιορτή της νεολαίας έχει ήδη ανοίξει τα φτερά για το καλοκαιρινό ταξίδι σε όλη τη χώρα. 

Μέσα από ένα πλατύ μαχητικό άνοιγμα, οι Οργανώσεις της ΚΝΕ απευθύνονται με τον επίκαιρο όσο ποτέ στίχο του Μπρεχτ μέσα από τις πολύμορφες εκδηλώσεις του 39ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» που θα κορυφωθεί με τις κεντρικές εκδηλώσεις στο πάρκο «Τρίτση» στο Ιλιον στις 19-20-21 Σεπτέμβρη...(Περισσότερα ΕΔΩ)

50 χρόνια από το θάνατο του Ναζίμ Χικμέτ: Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Ο Ναζίμ Χικμέτ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Γενάρη 1902 και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ήταν υπάλληλος του υπουργείου Εξωτερικών και η μητέρα του ήταν καλλιτέχνις. 

Τα πρώτα του ποιήματα τα έγραψε σε ηλικία 17 ετών. Μπήκε στη Σχολή Ναυτικού Πολέμου, αλλά κατά τη διάρκεια της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Αγγλογάλλους μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε για να διδάξει στην Ανατολική Τουρκία. 

Το 1922, μετά από ένα σύντομο γάμο, γοητευμένος από τα μηνύματα της Οχτωβριανής Επανάστασης περνάει τα σύνορα και πηγαίνει στη Μόσχα. Στο Πανεπιστήμιο γνωρίζεται με ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Το 1924 επιστρέφει στην Τουρκία, όμως σύντομα συλλαμβάνεται επειδή εργαζόταν σε αριστερό περοδικό. 

 

Ήδη από το 1923 ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας, το οποίο ιδρύθηκε στις 10 Σεπτέμβρη 1920 με το ιδρυτικό του Συνέδριο να συνέρχεται στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν...902. gr ΕΔΩ                                                              

 “Όπως ο Κερέμ”, Ναζίμ Χικμέτ

 

Είναι βαρύς ο αγέρας σαν μολύβι
Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω
Ελάτε γρήγορα σας φωνάζω
Να λειώσουμε το μολύβι

Κάποιος μου λέει
Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή
Θα γίνεις στάχτη
Στάχτη σαν τον Κερέμ
Που κάηκε απ’ τον έρωτά του

Και εγώ του λέω
Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ
Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη.

Το έπος του Ομήρου επί σκηνής.

 
Η «Ιλιάδα», το συγκλονιστικό έπος του Ομήρου, παρουσιάζεται για πρώτη φορά ολόκληρη στο σύγχρονο θέατρο από τον Στάθη Λιβαθινό, σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260 (χώρος Δ') από 4 έως και 8 Ιουνίου, στις 20.00. Διάρκεια (με τρία διαλείμματα) : 5 ώρες.

Η «Ιλιάδα», το αρχαιοελληνικό έπος του Τρωικού κύκλου, είναι η απαρχή της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας και η βάση της νεότερης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Πρόκειται για έργο απαράμιλλης λογοτεχνικής δύναμης και αισθητικής ωριμότητας που απασχολεί χρόνια τώρα τον σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινό. 

Οι πρόβες πάνω στις 24 ραψωδίες της «Ιλιάδας» και τη βραβευμένη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη ξεκίνησαν τον περασμένο Σεπτέμβρη στο ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ, μαζί με την ομάδα των συνεργατών του.

Οι 15 ηθοποιοί, σαν σύγχρονοι ραψωδοί, αφηγούνται την ιστορία του πιο βίαιου πολέμου όλων των εποχών και μετατρέπουν το εμπνευσμένο αυτό κείμενο σε μια σειρά από ποιητικές εικόνες σκληρές, αλλά και τρυφερές, με μια απολύτως σύγχρονη θεματική.

Σκηνική Διασκευή - Επεξεργασία Στάθης Λιβαθινός, Ελσα Ανδριανού, με τη συνεργασία των ηθοποιών της παράστασης. 
Σκηνικά - Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου. 
Μουσική σύνθεση - Σχεδιασμός ήχου Λάμπρος Πηγούνης. 
Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου. 
Κινησιολογική προετοιμασία - Πολεμικές Τέχνες Σι Μιαο Τζιε Μάχιμος Μοναχός Σαολίν. 
Επιμέλεια κίνησης Pauline Huguet. 
Παίζουν: Λευτέρης Αγγελάκης, Αργυρώ Ανανιάδου, Βασίλης Ανδρέου, Δημήτρης Ημελλος, Νίκος Καρδώνης, Νεφέλη Κουρή, Γεράσιμος Μιχελής, Διονύσης Μπουλάς, Γιάννης Παναγόπουλος, Μαρία Σαββίδου, Χρήστος Σουγάρης, Αρης Τρουπάκης, Αμαλία Τσεκούρα, Γιώργος Τσιαντούλας, Γιώργος Χριστοδούλου. 
Kρουστά Μανούσος Κλαπάκης. 
Σύμβουλος για τη δραματουργία Στρατής Πασχάλης. 
Επιστημονικός σύμβουλος Μενέλαος Χριστόπουλος.

Ριζοσπάστης,  ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ", Κυριακή 2 Ιούνη 2013.

Κινηματογράφος: Η ταινία «Ριφιφί» του Ζυλ Ντασέν για μία εβδομάδα στον «Ζέφυρο»

Την ταινία «Ριφιφί» (Du Rififi chez les Hommes) του βραβευμένου σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν θα προβάλλει η «New Star» την εβδομάδα από 30 Μάη έως 5 Ιούνη, αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Ζέφυρος» (Τρώων 36, Άνω Πετράλωνα , τηλ. Επικοινωνίας: 2103462677). Η ταινία θα προβάλλεται καθημερινά στις 22.45.

Το 1955 ο  Ζυλ Ντασέν βρισκόταν αυτοεξόριστος στο Παρίσι: Στη Μαύρη Λίστα του Μακαρθισμού, ο σκηνοθέτης έφυγε από την Αμερική για να αποφύγει την κλήτευσή του στην επιτροπή του Κογκρέσου που διερευνούσε τη δράση των αριστερών μέσα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
 
Η άφιξή του στην Ευρώπη δεν έλυσε το πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετώπιζε: το μακρύ χέρι των Χολιγουντιανών παραγωγών απαγόρευε στις ευρωπαϊκές εταιρείες να τον προσλάβουν. Μετά από 5 χρόνια απουσίας, ο Ντασέν επέστρεψε μ' αυτήν την ταινία. Και η επιστροφή του υπήρξε θριαμβευτική. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη που επικράτησε στον κοινό λόγο η λέξη «ριφιφί» ως συνώνυμο της διάρρηξης με ληστεία.

Το «Ριφιφί» υπήρξε μια δουλειά που ο Ντασέν έκανε αποκλειστικά για λόγους επιβίωσης. Ωστόσο η σκηνοθετική προσέγγισή του μετέτρεψε αυτή την ιστορία με γκάνγκστερ, σε ένα μύθο για τις παράδοξες εκδοχές που μπορεί να λάβει μια ανδρική παρέα, για την τραγική κατάληξη που μπορούν να έχουν οι δεσμοί φιλίας.

Κεντρική θέση μέσα στην αφήγηση της ταινίας κατέχει η διάρκειας 33 λεπτών σκηνή του ριφιφί. Χωρίς καθόλου διάλογο, η συγκεκριμένη σκηνή παρουσιάζει την ομάδα των κακοποιών να είναι αφοσιωμένοι και προσηλωμένοι απόλυτα στην εργασία τους. Εδώ το σασπένς οικοδομείται πάνω ακριβώς στη σχέση απουσία-παρουσίας ήχων του περιβάλλοντος, που απειλούν να διαταράξουν την ηρεμία και τη γαλήνη του κόσμου της εργασίας. 

Περίτεχνα κατασκευασμένο, το «Ριφιφί» είναι μια απόδειξη της σκηνοθετικής ιδιοφυΐας του Ντασέν. «Όταν την έκανα δεν γνώριζα τι ακριβώς θα ήταν. Ήμουν τόσο πολύ επικεντρωμένος στην εργασία: στις δουλειές που έκανα, το πώς σηκωνόμουν το πρωί και πήγαινα στη δουλειά, το πώς απολάμβανα τη συντροφιά του συνεργείου. Μόνο αυτό υπήρχε στο μυαλό μου, τίποτε άλλο»

Από το 902.gr

«Έφυγε» ο Φώτης Πολυμέρης.

"Πριν φύγει για πάντα για την Αμερική, ο Φώτης Πολυμέρης κυκλοφόρησε τα καινούργια του τραγούδια...". 

Κάπως έτσι θυμάμαι, στα 1958, αναγγέλθηκε από το ραδιόφωνο το ταξίδι του Φώτη Πολυμέρη στην Αμερική. Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά της ώρας και με έκτακτη ανακοίνωση του ο ραδιοφωνικός σταθμός  δήλωνε ότι: μετά από πολλές διαμαρτυρίες ακροατών μας είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε συγνώμη για την αναστάτωση που δημιούργησε η σχετική  με το ταξίδι του Φώτη Πολυμέρη, ανακοίνωσή μας. Διορθώνουμε λέγοντας όχι "πριν φύγει για πάντα" αλλά "λίγο πριν φύγει για την Αμερική". 

Η αγάπη και ο θαυμασμός του Ελληνικού λαού, γι αυτόν τον ανεπανάληπτο τραγουδιστή και υποδειγματικής  ευγένειας  άνθρωπο ήταν καθολική. 
         
 Καλό σου ταξίδι πολυαγαπημένε φίλε.

«Τη ζωή μου γράφω στην απλή ζεστή γλώσσα του λαού μας, καθώς λαός και εγώ. Άνθρωποι μιας εποχής που εύχομαι να μην ξαναζήσουν οι άνθρωποι του πλανήτη μας. Μιας εποχής, το λιγότερο να πω…τραγικής.

Φίλοι μου, γι’ αυτή μου την προσπάθεια δεν ζητώ συγγραφικές ή φιλολογικές δάφνες. Σας ευχαριστώ».

Με τούτα τα λόγια κλείνει ο πρόλογος της αυτοβιογραφίας ενός από τους σημαντικότερους τροβαδούρους του τραγουδιού μας, του Φώτη Πολυμέρη που «έφυγε» την Τρίτη σε ηλικία 93 ετών.

Ο Φώτης Πολυμέρης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1920. Η καταγωγή του ήταν από την Κεφαλλονιά και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Παλημέρης.

Τα παιδικά χρόνια του ήταν ξέγνοιαστα μέχρι το 1929. Ο πατέρας του είχε ξεμπαρκάρει στις ΗΠΑ, είχε δουλέψει πολύ σκληρά και είχε καταφέρει να ανοίξει ένα εστιατόριο στο Σικάγο. Η οικογένεια ήταν έτοιμη να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως η μεγάλη οικονομική κρίση του καπιταλισμού το 1929, κατέστρεψε οικονομικά τον Ευάγγελο Παλημέρη που γύρισε στην Ελλάδα.

Το 1930 η οικογένεια ήλθε στην Αθήνα. Πρώτη κατοικία σε ένα ημιυπόγειο, κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό Πελοποννήσου. Ο πατέρας και ο θείος του Φώτη Πολυμέρη ανοίγουν ένα μαγαζί με κάρβουνα, πυρήνα, δαδί, ξύδι. Η επιχείρηση δεν πήγε καλά. Κάποια στιγμή πλημμύρισε και το ημιυπόγειο και οι Πολυμέρηδες μετακομίζουν αλλού, σε ένα σπίτι με ιδιοκτήτες Κερκυραίους.

«Και οι δυο πατεράδες τραγούδι και κιθάρα», θυμάται ο Φώτης Πολυμέρης. «Έξω φτώχεια και καλή καρδιά. Εμείς τα παιδιά με τις φωνούλες μας τους κρατούσαμε αρμονικό φόντο. Από του πατέρα μου το σόι όλοι τραγουδούσαν. Το ίδιο και από της μητέρας μου. Κληρονομήσαμε λοιπόν όλοι ωραίες φωνές».

 

Το 1930 ο πατέρας του Φώτη Πολυμέρη άνοιξε μανάβικο στο Μεταξουργείο, ωστόσο το έκλεισε λίγο αργότερα και καθώς δεν έβρισκε πλοίο για να μπαρκάρει αποφάσισε να δουλέψουν και τα αγόρια για να βοηθήσουν στην επιβίωση της επταμελούς οικογένειας.

Ο Φώτης Πολυμέρης βγήκε από μικρός στη βιοπάλη, ωστόσο μαζί με το φίλο του Γιώργο Κεφαλά τραγουδούσαν και ένα απόγευμα Κυριακής έτυχε να τους ακούσει ο Γιάννης Βελλάς, ξυλουργός στο επάγγελμα, που είχε παράλληλα και ένα συγκρότημα με χαβάγιες και ζητούσε τενόρο για να κάνει δίσκο.

Ο Φώτης Πολυμέρης μπήκε στο στούντιο της Columbia στον Περισσό το 1935, ενώ η πρώτη δουλειά ως ερμηνευτής ήταν στο κέντρο «Φλόριδα» το 1936, ενώ στη συνέχεια γνωρίστηκε και συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του τραγουδιού.

Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Φώτης Πολυμέρης συμμετείχε στο ΕΑΜ, ενώ μετά το Δεκέμβρη του ’44 συνελήφθη μαζί με τον αδελφό του και μάλιστα μέσα στο τμήμα δεν έκρυψε ότι ανήκε στο ΕΑΜ.

Μετά το 1949 ο Φώτης Πολυμέρης δούλεψε για ένα διάστημα με τους Βασίλη Τσιτσάνη, Μάρκο Βαμβακάρη, Γιάννη Παπαϊωάννου, Σπύρο Περιστέρη στου Μάριου στην οδό Ίωνος.

«Μετά τον πόλεμο», γράφει ο Φώτης Πολυμέρης, «πήγα σε ένα μαγαζί μεγάλο στην οδό Αχαρνών που ήταν ο Μανόλης Χιώτης με τον Σταύρο Τζουανάκο που τους ήξερα. Τότε πρωτοείδα τον Μανόλη να παίζει τρίχορδο μπουζούκι, ένα όργανο ατελές γιατί την πρώτη και την τρίτη χορδή τις κούρδιζαν στην ίδια νότα. Συζητώντας με τον Μανώλη του λέω "Γιατί δεν βάζεις τέταρτη χορδή στο μπουζούκι, να το κουρδίζεις σαν κιθάρα, να έχεις ακόρντα τετράχορδα και ποζισιόνες", θέσεις όπως λέγαμε….

Ο Μανόλης τρελάθηκε από τη χαρά του και το έκανε με τεράστια επιτυχία. Νομίζω ότι από τότε το μπουζούκι καθιερώθηκε σαν πλήρες όργανο.

Η πιο καθαρή και στρογγυλή πενιά που βγήκε ποτέ από μπουζούκι οκτάχορδο, γιατί είναι διπλές οι χορδές, είναι του Μανόλη του Χιώτη», γράφει ο Φώτης Πολυμέρης.

Το καλοκαίρι του 1958 ο Φώτης Πολυμέρης πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι στις ΗΠΑ, εκεί δημιούργησε οικογένεια, ενώ επέστρεψε στην Ελλάδα το 1970.

Ο Φώτης Πολυμέρης πραγματοποίησε τις τελευταίες του εμφανίσεις το 1974 με περιοδεία στις ΗΠΑ.

Ο τροβαδούρος και φίλος από την ΕΑΜική Αντίσταση των Κώστα Βάρναλη, Γιάννη Ρίτσου, Τάσου Λειβαδίτη και Νίκου Καββαδία, «έφυγε» πλήρης ημερών, έχοντας μας αφήσει παρακαταθήκη υπέροχα τραγούδια.

Από το 902. gr