Απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα...

Εκδηλώσεις του ΣΦΕΑ για το Πολυτεχνείο *

Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους...

Εκδηλώσεις στο πλαίσιο των 41 χρόνων του Πολυτεχνείου διοργανώνει το ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 και καλεί σε μαζική συμμετοχή τους αντιστασιακούς, τους εργαζόμενους και τη νεολαία.
 
Το πρόγραμμα έχει ως εξής:  

Στην Αθήνα:

- Έκθεση φωτογραφικών ντοκουμέντων και προβολή της ταινίας «Εδώ Πολυτεχνείο» στην αίθουσα «Γκίνη» στο Πολυτεχνείο στις 15-16 και 17 Νοέμβρη, τις εξής μέρες και ώρες: Το Σάββατο από 9.30 έως 21.00, την Κυριακή από 9.00 έως 21.00 και τη Δευτέρα από 9.00 έως 13.00. 

- Κατάθεση Στεφανιού, στο Πολυτεχνείο, την Κυριακή στις 12.00 το μεσημέρι. 
  

- Πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία τη Δευτέρα 17 Νοέμβρη, στις 3.30 μ.μ.

Στο τριήμερο 15-16 και 17 Νοέμβρη, μετά από συνεννόηση με το ΔΣ του Συνδέσμου, πραγματοποιούνται επισκέψεις σχολείων και μαζικών φορέων στο Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης, στο χώρο του πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Στη Θεσσαλονίκη: 

- Ξενάγηση στο μεσαιωνικό κάστρο «ΓΕΝΤΙ-ΚΟΥΛΕ», τόπο κράτησης και βασανισμού χιλιάδων αγωνιστών, τόπο κράτησης και εκτέλεσης εκατοντάδων αγωνιστών σε προηγούμενη ιστορική περίοδο, την Παρασκευή 14 Νοέμβρη και το Σάββατο 15 Νοέμβρη από 11.00 έως 13.00. 

- Κατάθεση στεφανιού στο Μνημείο της Πολυτεχνικής Σχολής, τη Δευτέρα 17/11, στις 12.00 το μεσημέρι.  

- Συγκέντρωση στο χώρο της Πολυτεχνικής Σχολής, τη Δευτέρα 17 Νοέμβρη στις 4.00 μ.μ., με ομιλία εκπροσώπου του ΔΣ του «ΣΦΕΑ 1967-1974» και στην πορεία προς το αμερικάνικο προξενείο.

Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών: Διεκδικούμε τις 

σπουδές, το μέλλον μας και τη ζωή που μας αξίζει! (ΕΔΩ)

*Από το 902.gr 

Για μας η λύση βρίσκεται στα χέρια του λαού, των νέων, των αθλητών...

Η αξιοποίηση των αθλητών ως εμπορεύματος*

 

 

Τη Δευτέρα 3 Νοέμβρη σφραγίστηκε με κάθε επισημότητα η δυναμική και εν δυνάμει κυρίαρχη παρουσία των μεγαλοεπιχειρηματιών, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των ανθρώπων του τζόγου στο χώρο του αθλητισμού.

 Διά στόματος τόσο προέδρου της ΕΟΕ (Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή) όσο και του υφυπουργού, Γ. Ανδριανού, ανακοινώθηκε η επί της ουσίας απεμπλοκή του κράτους από τη χρηματοδότηση ενός μεγάλου μέρους του αθλητισμού στη χώρα μας. 

Η έναρξη του προγράμματος «Υιοθετήστε έναν αθλητή στο δρόμο για το Ρίο 2016» αποτελεί την ουσία της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων στο χώρο του αθλητισμού. 

Το πρόγραμμα, του οποίου εμπνευστής παρουσιάζεται ο ίδιος ο πρόεδρος της ΕΟΕ, Σπ. Καπράλος, αναφέρεται στην «υιοθεσία» αθλητών από επιχειρηματίες, οι οποίοι θα καλύψουν τη χρηματοδότηση της προετοιμασίας αλλά και την παρουσία των αθλητών της ελληνικής αποστολής στην Ολυμπιάδα του 2016 στο Ρίο της Βραζιλίας. 

Αξίζει όμως να ρίξουμε μια ματιά στις συνθήκες, που η συζήτηση για τις πηγές χρηματοδότησης του αθλητισμού έχει ανοίξει για τα καλά, αλλά και για το πού πάει το πράγμα με τους χορηγούς.

Στους τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες οι αθλητές εξέφρασαν έντονα τη δυσαρέσκειά τους για τις συνθήκες που επικράτησαν τόσο κατά την προετοιμασία τους όσο και κατά τη διάρκεια των αγώνων...
 

Σοβαρά ερωτήματα για το εγχείρημα

 

Έχει όμως αξία να δούμε το συγκεκριμένο πρόγραμμα από όλες τις πλευρές, αλλά και τι δρόμους ανοίγει για το μέλλον. Αρχικά τίθεται το θέμα της «υιοθεσίας» αυτής καθαυτής...  

 

...Σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους αξιοποιούν και μεμονωμένες περιπτώσεις Ομοσπονδιών με χρέη και μιλάνε για εποχές «παχιών αγελάδων» όπου γινόταν σπατάλη του δημόσιου χρήματος. 

 

Όλα αυτά όμως τα έχουμε ξαναδεί, τα έχουμε ζήσει και τα έχουμε μάθει. 

 

Και κατά το παρελθόν από όσους τομείς το κράτος ήθελε να απεμπλακεί από τη χρηματοδότησή τους, τα ίδια επιχειρήματα χρησιμοποιούσε, όλοι ήταν αμαρτωλοί, εκτός από τους ίδιους.

 Το ΚΚΕ δεν υπερασπίστηκε ποτέ ούτε το πάρε-δώσε Ομοσπονδιών και παραγόντων με τη διαπλοκή, ούτε μπήκε σε παιχνίδια που θα απαξίωναν και θα υποβάθμιζαν τον αθλητισμό. Καθαρά και από θέση αρχής διατύπωνε τις προτάσεις του, τις επιφυλάξεις του, αλλά και τις διαφωνίες του όλα αυτά τα χρόνια. 

Πάει πολύ, όμως, όλοι εκείνοι που τόσα χρόνια εκμεταλλεύονται αυτή την κατάσταση, σήμερα, στο όνομα της δήθεν εξυγίανσης, να στέλνουν στα σπίτια τους τη νεολαία που σήμερα δεν αντέχει να πληρώνει άλλο για να αθληθεί. 

Δεν μας είπαν, βέβαια, πού ακούστηκε ξανά εξυγίανση με επίσημους και μπροστάρηδες χορηγούς, εταιρείες διαδικτυακού τζόγου.

Στον άλλο δρόμο η λύση

 

Το τελευταίο διάστημα και με αποκορύφωμα το πρόγραμμα της ΕΟΕ για τους αθλητές της Ολυμπιάδας του Ρίο βλέπουμε ότι σε όλα τα επίπεδα η χρηματοδότηση του αθλητισμού περνάει σε ιδιώτες - επιχειρηματίες. 

Η διαχείριση είτε γίνεται από το κράτος, είτε από τους δήμους, είτε από αθλητικούς παράγοντες, τελικά καταλήγει στην ίδια «λύση». 

Στην ίδια λύση καταλήγουν και οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί. Είτε με τον έναν είτε με τον άλλον ο αθλητισμός γίνεται σούπερ μάρκετ, όποιος έχει χρήματα παίρνει, όποιος δεν έχει, δεν παίρνει.

Εδώ, λοιπόν, χρειάζεται σήμερα να προσδιορίσουμε ποια είναι η λύση που συμφέρει τη νεολαία και συνολικά το λαό μας. 

Είναι λύση σήμερα η ιδιωτικοποίηση των δομών από το κράτος και τους δήμους μπροστά στην «αδυναμία συντήρησής» τους; 

Είναι λύση η «υιοθεσία» αθλητών που σήμερα ανήκουν στον έναν χορηγό και του χρόνου θα πάρουν μεταγραφή στον άλλο;  Το πείραμα έχει γίνει στα λεγόμενα «δημοφιλή» αγωνίσματα και το αποτέλεσμα είναι, μερικοί αθλητές βιτρίνας και μια μεγάλη μάζα νέων αποκλεισμένων. 

Είναι λύση ακόμα και τα ερασιτεχνικά σωματεία να βγαίνουν στο σεργιάνι για χορηγούς;

Για  μας  η  λύση  δεν  βρίσκεται  σε  τίποτε  από  τα 
παραπάνω, αλλά στα χέρια του λαού, των νέων, των αθλητών. 

Οι αθλητές σήμερα πρέπει να διεκδικήσουν την κάλυψη των αναγκών τους αποκλειστικά από το κράτος και να είναι ψυλλιασμένοι για τις παγίδες που κρύβουν αυτές οι λύσεις, που σήμερα μπορεί φαινομενικά να τους «βοηθήσουν» και τελικά να συμμετάσχουν σε μια μεγάλη διοργάνωση, όμως χρειάζεται να προβληματιστούν για το αν αξίζει να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάποιους που θα θησαυρίσουν στις πλάτες τους, ή αν αξίζει περισσότερο να ενώσουν τις φωνές τους μαζί με τους υπόλοιπους νέους, αθλητές και μη, για έναν άλλο αθλητισμό, για μια άλλη κοινωνία. 

Οι νέοι σήμερα και οι οικογένειές τους χρειάζεται να απορρίψουν τις δοκιμασμένες και αποδεδειγμένα αποτυχημένες συνταγές, να διαλέξουν το δικό τους μετερίζι, αυτό του αγώνα και μαζί με τα σωματεία τους και όλους τους φορείς τους να διεκδικήσουν σήμερα να έχουν δωρεάν πρόσβαση στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους σε όλα τα επίπεδα και τελικά να γίνουν εκείνοι που θα καθορίζουν τις τύχες τους, στη δική τους κοινωνία.

*Ολόκληρο το άρθρο στη στήλη  "ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ"  του Ριζοσπάστη.

Στο κλαρίνο του έκλεισε την ψυχή της Ρωμιοσύνης...

Ένα βιβλίο - αφιέρωμα στον κλαρινίστα Τάσο Χαλκιά, 
κυκλοφορεί  από  τις  Εκδόσεις  Μιχάλη  Σιδέρη *

 

«...Οταν παίζω κλαρίνο, παίζω με την καρδιά μου κι ονειρεύομαι, και είναι στιγμές που επηρεάζομαι από την ατμόσφαιρα και από τον κόσμο που με ακούει και τότε τα δάχτυλά μου πάνω στο όργανο κινούνται μόνα τους και εντολές δίνει η ψυχή μου κι εγώ βρίσκομαι σε έναν κόσμο που δεν μπορώ να εξηγήσω, είναι μαγική στιγμή. Ε, τότε συγκινούμαι κι εγώ και κλαίω μέσα μου». (Τάσος Χαλκιάς)

 

Στο κλαρίνο του έκλεισε όλη την ψυχή της Ρωμιοσύνης.  

Των ανθρώπων, που προσδοκούν, αγωνίζονται, ονειρεύονται, χαίρονται, μοχθούν.  

Πηγαίος, αυθεντικός, μοναδικός, ο Τάσος Χαλκιάς, υπήρξε το «καλύτερο κλαρίνο της Ελλάδας». Μουσικός με ξεχωριστό ταλέντο και ευαισθησία, ο μπάρμπα Τάσος αφουγκράστηκε τους παλμούς του λαού μας και «τραγούδησε» τις χαρές, τις πίκρες, τους καημούς, τα βάσανά του. 

Ο διάσημος Ηπειρώτης μουσικός κλαρινίστας ήταν ένας από τους στυλοβάτες της μουσικής μας παράδοσης και από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες στο κλαρίνο, που επί έξι δεκαετίες συνέβαλε στη διάδοση και στη διατήρηση της αυθεντικής παραδοσιακής μουσικής... 

*Ολόκληρο το κείμενο παρουσίασης του βιβλίου  
"Τάσος Χαλκιάς το φύσημα του θεού"  (ΕΔΩ)

«Ερως Ανίκατε»

Ελευθερία Τζίτζη - Νικολαϊδου

στη γκαλερί Art Zone 42 ΕΔΩ)

Έρως Ανίκατε, μεικτή τεχνική

Η γκαλερί Art Zone 42 εγκαινιάζει την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου την πέμπτη ατομική έκθεση της εικαστικού Ελευθερίας Τζίτζη – Νικολαϊδου με τίτλο «Ερως Ανίκατε», η οποία περιλαμβάνει νέες δημιουργίες από μπρούντζο, αλπακά, χαλκό και ασήμι.

Η κεντρική φιλοσοφία της έκθεσης είναι η διαχρονικότητα του Έρωτα, του ‘θεϊκού’ αυτού συναισθήματος που όταν συμβεί, κατακλύζει την ανθρώπινη ύπαρξη. 

Η δημιουργός εμπνέεται από τη διάσημη ρήση του Σοφοκλή  «Έρως ανίκατε μάχαν… ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις» εμμένοντας ιδιαίτερα στον στίχο, «…που περνάς τη νύχτα σου στα απαλά μάγουλα του κοριτσιού», δίνοντας έμφαση στο νεανικό έρωτα, τον αγνό και δημιουργικό και όχι στον καταστροφικό έρωτα, αυτόν που οδηγεί σε αδιέξοδα και παθολογικές καταστάσεις.

 Ελίζα στη δίνη του έρωτα, μεικτή τεχνική

Από την αρχή της ενασχόλησής της με την τέχνη του μετάλλου, οι δημιουργίες της, τις οποίες επιχρωματίζει με οξειδώσεις και με σκόνες αγιογραφίας, παραπέμπουν σε φιγούρες και σκηνικά από την αρχαιότητα, τη Μυθολογία και την ελληνική παράδοση, στη σύγχρονη πραγματικότητα. 

Στην έκθεσή της, στην γκαλερί Art Zone 42, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση σε νεανικούς χαρακτήρες της καθημερινής ζωής, δίχως να λείπουν και τα μυθολογικά στοιχεία και οι αναφορές στην αρχαιότητα. 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο η καλλιτέχνης δείχνει ότι παρά την κυριαρχία του σεξ στον σύγχρονο τρόπο ζωής, το άγγιγμα του πρώτου νεανικού έρωτα θα παραμένει αγνό και συγκλονιστικό και είναι αυτό που θα ξυπνά μέσα μας τη λαχτάρα για το Αιώνιο, την πίστη του παντοτινού.

 Μαρία με τα κόκκινα, μεικτή τεχνική

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και η Κριτικός και 

Ιστορικός Τέχνης Αθηνά Σχινά για το έργο της δημιουργού:

«Το παράδοξο για τη δημιουργό είναι πως μέσα από τον συνδυασμό παραστατικότητας κι αφαίρεσης, μέσα επίσης από τα εξπρεσσιονιστικά χαρακτηριστικά και την συμβολική γλώσσα που χρησιμοποιεί, προτιμά το μικρό συνήθως μέγεθος στις αναγλυφοποιημένες της επιφάνειες, προκειμένου να διατυπώσει μια εικαστική αντίληψη μνημειακότητας εντέλει, που αφορά το τυχαίο ή μοιραίο γεγονός, το αναπόδραστο και συμπτωματικό, το φευγαλέο επίσης, αλλά και το ονειρικό στοιχείο, που γεννά η πραγματικότητα….

Οι εικαστικές της συνθέσεις λειτουργούν, από την μια πλευρά σαν τάματα, σιωπηρές ικεσίες ή επικλήσεις, που επιδιώκουν την υπενθύμιση μιας ακηλίδωτης και χωρίς διαψεύσεις μνήμης, αλλά και μιας απροσδόκητης χαράς, στην βάση της δημιουργίας, πριν από την Έξωση από τον Παράδεισο, με την ανάλογη αγνότητα που είχε ο έρωτας εκεί…. 

Από την άλλη πλευρά, τα έργα της αυτά λειτουργούν επίσης και ως αποτροπαϊκά σύμβολα, για να εξορκίσουν τον κάματο, την απόγνωση, την λήθη της ζωτικότητας, την φθορά, την ματαίωση και την εξαλλοίωση… 

Γιατί περισσότερο απ’ όλα, τα έργα της αυτά, είναι τα τερπνά κτερίσματα μιας «παραμυθίας», που αψηφά, εις πείσμα των καιρών, τον «λόγο» της ενηλικίωσης και μαζί τον φόβο και τα απρόβλεπτα «γυρίσματα» του χρόνου…»

Το κορίτσι με το τριαντάφυλλο, μεικτή τεχνική

Η Ελευθερία Τζίτζη – Νικολαϊδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και εργάστηκε για ένα διάστημα ως βοηθός στην έδρα της Αρχαίας Ιστορίας. Αρθρογράφησε σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. 

Έχει εκδόσει δύο μυθιστορήματα: ‘’Τα τζιτζίκια σωπαίνουν το φθινόπωρο’’, εκδόσεις Πιτσιλός, 1992 και ‘Όνομα Μυστικό’, εκδόσεις Δωδώνη, 1998.

Από το 1992 ασχολείται με το χειροποίητο κόσμημα και τη μεταλλοτεχνία. 

Η ίδια είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.). Έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει πραγματοποιήσει τέσσερις ατομικές σε επιλεγμένους χώρους τέχνης στην Αθήνα. 

Το Νοέμβριο του 2104 παρουσιάζει έργα της στην 

πέμπτη ατομική της έκθεση στην γκαλερί Art Zone 42.

 Η έκθεση θα διαρκέσει έως και το Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου..

Σαν Σήμερα το 1917: «Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε»

Η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, ήταν η νομοτελειακή έκφραση της εκρηκτικής όξυνσης όλων των κοινωνικών αντιθέσεων της τσαρικής Ρωσίας, που την έκαναν αδύνατο κρίκο στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Η πραγματοποίησή της έγινε δυνατή με τη σωστή στρατηγική του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων). 

Επιβεβαιώθηκε η λενινιστική θεωρία ότι μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, που καθοδηγείται από την κοσμοθεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού, έχει σωστή στρατηγική και δρα καθημερινά ενιαία για την προώθησή της, έχει γερούς δεσμούς με την εργατική τάξη, είναι ισχυρό στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις εργατογειτονιές, μπορεί να διασφαλίσει τον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης στην κοινωνική συμμαχία με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα για το άλμα «από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας».

Το κόμμα των μπολσεβίκων ήταν το μοναδικό κόμμα απ' όλα τα τότε κόμματα της εργατικής τάξης στην Ευρώπη που είχε στο πρόγραμμά του ως σκοπό της πάλης του την εργατική εξουσία, τη δικτατορία του προλεταριάτου, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. 

Και δρούσε με συνέπεια για την εκπλήρωση αυτού του σκοπού, για την προώθηση της στρατηγικής του, του προγράμματός του. Και, μάλιστα, σε ανειρήνευτη πάλη με τον οπορτουνισμό, με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης.

Το θεμελιώδες γνώρισμα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι ότι εγκαινιάζει νέα ιστορική εποχή, την εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. 

Που πραγματοποιείται με την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την πιο επαναστατική τάξη την εργατική τάξη, σε συμμαχία με τα άλλα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα. 

Και που ως τάξη χωρίς καμιά ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, με την εγκαθίδρυση της δικής της πολιτικής εξουσίας, καταργεί την καπιταλιστική ιδιοκτησία αντικαθιστώντας την με την κοινωνική, για να αντιστοιχηθεί έτσι ο κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής και της εργασίας με την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και να ανοίξει ο δρόμος για τις νέες σχέσεις παραγωγής, τις σοσιαλιστικές... (Συνέχεια  ΕΔΩ)

«Αγώνας για μόρφωση και ζωή με δικαιώματα»

ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς - Ιθάκης: Να μην περάσει 

η κυβερνητική  τρομοκρατία  στους  μαθητές*

 

 

Την κυβερνητική - κρατική τρομοκρατία και την κλιμάκωση των απειλών σε βάρος των μαθητικών κινητοποιήσεωνκαταγγέλλει το ΔΣ της ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς - Ιθάκης. 

Σε ανακοίνωσή της επισημαίνει:

«Ο υπουργός Παιδείας, πιστός στο δόγμα "νόμος και τάξη", καλεί τη νεολαία να υποταχθεί στις συμπληγάδες του νέου (εννοείται για τις σύγχρονες ανάγκες των μονοπωλίων) σχολείου που καθοδηγούν κυβέρνηση - ΕΕ και συντονίζεται με την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, προκειμένου να καθίσουν οι αγωνιζόμενοι μαθητές στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Το ουσιαστικό "έγκλημα" των μαθητών είναι ότι δεν συμβιβάζονται με την απαράδεκτη κατάσταση στα σχολεία και τις ελλείψεις (προσωπικού, υποδομών, αντισεισμικής θωράκισης κ.λπ.), ότι ζητούν την κατάργηση των μορφωτικών "λαιμητόμων" (π.χ. Τράπεζα Θεμάτων), ότι διεκδικούν τη ζωή και το μέλλον τους.

Στην Κεφαλονιά και στην Ιθάκη, σε συνέχεια του μεγάλου πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου και με πρωτοβουλία των μαθητών, όπως και σε όλη την Ελλάδα, ξεδιπλώνονται ποικιλόμορφες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες. 

Οι αγώνες για ένα σχολείο που δεν θα εξοντώνει, που δεν θα χωρά την ακριβοπληρωμένη αμάθεια και τις διαρκείς εξετάσεις, που δεν θα καταρτίζει σε σκόρπιες δεξιότητες ώστε να φτιαχτεί το φθηνό - ευέλικτο εργατικό δυναμικό του μέλλοντος, αλλά αντίθετα που μορφώνει και θα διαμορφώνει όρους για μέλλον και ζωή με δικαιώματα, είναι δίκαιοι.

 

Δίπλα σε αυτά, στην Κεφαλονιά οι μαθητές απαιτούν μέτρα για τους σεισμόπληκτους μαθητές, για την ασφάλεια των σχολικών χώρων και σύγχρονες υποδομές. Ο αγώνας αυτός είναι δίκαιος και το ΔΣ της ΕΛΜΕ τον στηρίζει αποφασιστικά.

Το ΔΣ της ΕΛΜΕ - ΚΙ θα καταβάλει νέες προσπάθειες για κοινή δράση μαθητών - γονιών - εκπαιδευτικών, ώστε και να αντιμετωπιστούν οι απειλές και η τρομοκρατία. 

Οι μαθητές συλλογικά, οργανωμένα με τα μαθητικά συμβούλια και τα συντονιστικά σχολείων να βρουν δίπλα τους το λαό στον αγώνα για μόρφωση και ζωή με δικαιώματα. 

Η συνέχεια με τις μορφές πάλης που θα επιλεγούν μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες γονιών - μαθητών - εκπαιδευτικών πρέπει να έχει σαν σταθμό και εφαλτήριο για τη συνέχεια τη Γενική Απεργία στις 27 Νοέμβρη και ένα μεγαλειώδες συλλαλητήριο στο Αργοστόλι, με κλειστούς όλους τους χώρους δουλειάς και όλα τα σχολεία εκείνη τη μέρα». 

*Από το 902.gr   

Συνώνυμο της εμπορευματοποίησης η βία στα γήπεδα...

Παρέμβαση  του  βουλευτή  του 

ΚΚΕ Γιάννη Γκιόκα στη Βουλή*

Τη συνύπαρξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον αθλητισμό με την οπαδική βία στα γήπεδα ανέδειξε, χτες, ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Γκιόκας στη διάρκεια κοινής συνεδρίασης, για το θέμα αυτό, των Επιτροπών Μορφωτικών Υποθέσεων και Δημόσιας Διοίκησης - Δημόσιας Τάξης της Βουλής.

Ο βουλευτής του ΚΚΕ ήταν ο μόνος από τα μέλη των δύο Επιτροπών που απαίτησε την κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον αθλητισμό. 

Οι βουλευτές των υπόλοιπων κομμάτων επιδόθηκαν κυρίως στη σκανδαλολογία, στη διαπλοκή της κυβέρνησης με συγκεκριμένους κακούς «ολιγάρχες»...

...Ο Γιάννης Γκιόκας επισήμανε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που λαμβάνονται τέτοιου είδους νομοθετικά μέτρα κατά της οπαδικής βίας.  

Μάλιστα, όπως σημείωσε, σε ορισμένα από αυτά το ΚΚΕ είχε ασκήσει έντονη κριτική γιατί ήταν επικίνδυνα και «εισήγαγαν ποινικούς και κατασταλτικούς θεσμούς που θα μπορούσαν να γενικευτούν». 

Ωστόσο, πρόκειται για νομοθετικές ρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν από ελάχιστα ως καθόλου γιατί δεν το επέτρεψαν οι επιχειρηματίες και το κύκλωμά τους. «Και τότε το είχαμε πει  -επισήμανε ο Γ. Γκιόκας - ότι δεν χτυπάει την αιτία του προβλήματος στο χώρο του αθλητισμού, του επαγγελματικού λεγόμενου αθλητισμού και κυρίως στο χώρο του ποδοσφαίρου. Ποια είναι η αιτία; Το γεγονός ότι αυτό το χώρο το λυμαίνονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα».  

Και πρόσθεσε: «Τι είναι οι πρόεδροι ομάδων αλήθεια; Βιομήχανοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες, όλοι αυτοί που ρουφάνε το αίμα του κοσμάκη καθημερινά. Είναι αυτοί που έχουν τα αθλητικά και άλλα ΜΜΕ, που είναι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ, των ΚΑΕ και άλλων τέτοιων ομάδων. 

Υπάρχουν σχέσεις όλων αυτών με κόμματα; Βεβαίως υπάρχουν. Ποιοι οργάνωναν προεκλογικές φιέστες στον Πειραιά, υπουργοί, βουλευτές με την αιγίδα μάλιστα του υπουργείου τότε Παιδείας. Ποιοι τρώγανε προεκλογικά με προέδρους ομάδων;».

Καταθέτοντας τις συγκεκριμένες προτάσεις του ΚΚΕ τόνισε: 

«Καταργήστε την επιχειρηματική δράση στο χώρο του αθλητισμού με κατάργηση των ΑΕ ΠΑΕ, ΚΑΕ και πάει λέγοντας. Ούτως ή άλλως σήμερα σε μια σειρά πρωταθλήματα, βόλεϊ, μπάσκετ και ποδοσφαίρου οι αθλητές αμείβονται με μισθούς πείνας. Καταργήστε το στοιχηματισμό, τη συμμετοχή αθλητικών αγώνων στο στοίχημα. 

Είναι μια σειρά προτάσεις που εν πάση περιπτώσει δεν λέω ότι θα λύσουν το πρόβλημα, αλλά μπορεί να δώσουν μια εκτόνωση. Αυτό πρέπει να διεκδικήσει και ο λαός, οι φίλαθλοι, όλοι όσοι έχουν αγανακτήσει, έχουν σιχαθεί αυτήν την κατάσταση, γιατί βλέπουν το χορό εκατομμυρίων, τη στιγμή που αυτοί δεν έχουν τα στοιχειώδη, αναγκάζονται να πληρώνουν για να αθλούνται οι ίδιοι και τα παιδιά τους».

*Ολόκληρο το άρθρο στη στήλη  "ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ"   του Ριζοσπάστη.

Κινηματογράφος: Οι ταινίες της εβδομάδας

Η Τομεακή Οργάνωση Καλλιτεχνών της ΚΟΑ του ΚΚΕ διοργανώνει τριήμερο αφιέρωμα (7 - 8 - 9 Νοέμβρη) στον κινηματογράφο «Αλκυονίς - newstar artcinema» σε πέντε κομμουνιστές (μέλη και στελέχη του ΚΚΕ) δημιουργούς και συνδικαλιστές του κινηματογράφου που δε ζουν πια... 

Στο σκηνοθέτη Νίκο Αντωνάκο, το διευθυντή φωτογραφίας Γρηγόρη Δανάλη, το σκηνογράφο - ενδυματολόγο Μικέ Καραπιπέρη, το σκηνοθέτη Λάμπρο Λιαρόπουλο και το σκηνοθέτη της «Κοινωνικής σαπίλας» (1932) Στέλιο Τατασόπουλο... 

Το αφιέρωμα ανοίγει αύριο Παρασκευή, 7/11, στις 7.30 το βράδυ, με ομιλία της Ελένης Μηλιαρονικολάκη - μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνης του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ. (Διαβάστε αναλυτικά εδώ).

Κατά τ' άλλα, η βδομάδα στην Αθήνα μιλά αμερικάνικα...  

Από τις 7 συνολικά ταινίες που απόψε κάνουν πρεμιέρα, οι 5 είναι αμερικανικές. Βέβαια και οι θεατές του καλού σινεμά έχουν εξασφαλίσει μια ποιοτική μερίδα. 

Μιλάμε για την τελευταία ταινία των αδελφών Ζαν Πιέρ και Λυκ Νταρντέν από το Βέλγιο. «Δυο ημέρες, μια νύχτα» (2014) ο τίτλος της, με την εξαίρετη Μαρί Κοτιγιάρ στον πρωταγωνιστικό ρόλο της εργάτριας Σάντρα που αγωνίζεται να κρατήσει τη δουλειά της που κινδυνεύει να χάσει εξαιτίας των εργατών συναδέλφων της... (Δείτε εδώ το Trailer). 

Χαριτωμένο και το σουηδικό νεανικό δράμα «We are the best» (2014) του Λούκας Μούντισον, για τρεις δυναμικές δεκατριάχρονες Στοκχολμέζες, στις αρχές της δεκαετίας του '80... (Δείτε εδώ το Trailer)...

«Σ' ένα  δρόμο  στο  Παλέρμο»  (Via 

Castellana Bandiera) της Έμα Ντάντε.

Περιέργεια, και δικαιολογημένη, για την πρώτη ταινία της Σικελής σκηνοθέτη του θεάτρου Έμα Ντάντε, για μια ιστορία καθημερινής τρέλας που εκτυλίσσεται γύρω από δυο ξεροκέφαλες και πεισματάρες γυναίκες οδηγούς σε ένα σοκάκι μιας φτωχογειτονιάς του Παλέρμο, όταν τα οχήματά τους έρχονται «μούρη με μούρη» και καμιά τους δεν κάνει όπισθεν πρώτη! 

Η γηραιά κυρία έχει πετρώσει από τον πόνο, έχασε την κόρη της από καρκίνο κι αντιμετωπίζει καθημερινά τον εχθρικό γαμπρό της. Η άλλη θέλει να ξεχάσει το παρελθόν της σ' αυτήν την πόλη και ήρθε μόνο για το γάμο ενός φίλου. Φορτισμένες στο έπακρο αμφότερες μπαίνουν σε μια αδυσώπητη μονομαχία κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, ίδιες οι μονομάχοι των γουέστερν σπαγκέτι.

Η Ντάντε με αποτελεσματική χρήση της κινηματογραφικής της γλώσσας αποφεύγει κάθε δικαιολογία, εξελίσσει αυτό το διχοτομικό μοντέλο που δεν έχει σωστό και λάθος, χωρίς να κλίνει ούτε από τη μια, ούτε από την άλλη πλευρά. 

'Ιδιες, η μια απέναντι στην άλλη σε οριακή απόσταση. Η επιμονή τους στην ακινησία γίνεται αντικείμενο θεάματος, ακόμα και στοιχημάτων για την έκβασή της. Η μονομαχία ανάμεσά τους δε δίνει λύση στις εντάσεις που δημιούργησε η αφήγηση, αλλά τις προκαλεί...

Και η πανομοιότυπη φύση των ξεροκέφαλων γυναικών γεννά την τραγωδία, χωρίς διαλλακτικότητα ή συγκινησιακή αφύπνιση του άλλου. Η πρώτη ταινία της Ντάντε αφήνει το θεατή παγωμένο και χωρίς λόγια...

Από το 902.gr

«Η επιστροφή της Ιφιγένειας» του Γιάννη Ρίτσου στη Νέα Υόρκη

Θεατρικός μονόλογος του Ρίτσου στη Νέα Υόρκη
 

 

Το έργο του Γιάννη Ρίτσου «Η επιστροφή της Ιφιγένειας» (1972), εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία, σε μορφή πολύστιχων ποιημάτων που συνθέτουν έναν ευαίσθητα οξύ θεατρικό μονόλογο, επέλεξε για τη φετινή, θεατρική της παράσταση η ηθοποιός, χορεύτρια και μουσικός Τατού Δέδε. 
 
Η παράσταση σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά, που παντρεύει τον εκρηκτικά σύγχρονο, δηκτικό ποιητικό λόγο με το χορό και τη μουσική, υπογραμμίζοντας την ενότητα και τραγικότητα του ανθρώπου μέσα στους αιώνες και τις πολλαπλές πτυχές της γυναικείας ύπαρξης, έγινε δεκτή στο θεατρικό φεστιβάλ μονολόγων «United Solo Theatre Festival» που πραγματοποιείται στη Νέα Υόρκη, στο θέατρο Theatre Row.

Στο ίδιο θέατρο θα δοθούν δύο παραστάσεις, στις 7 και 9 Νοέμβρη στις 6 το απόγευμα. 

«Η επιστροφή της Ιφιγένειας», που ανήκει στην «Τέταρτη Διάσταση», είναι η μοναδική ελληνική συμμετοχή στο συγκεκριμένο θεατρικό φεστιβάλ.

Από τη στήλη  "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"  του  Ριζοσπάστη.

«Το τελευταίο μάθημα»...

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος* 

Με αφορμή το πρυτανικό μοντέλο που εκπροσωπεί ο κ.Φορτσάκης, η στήλη έγινε αποδέκτης του παρακάτω μηνύματος που υπογράφεται  από τον αναγνώστη μας κ.Αντώνη Πρεκατέ, δάσκαλο από τα Τρίκαλα. 

Του δίνουμε τον λόγο:

«Το τελευταίο μάθημα του Αριστόβουλου Μάνεση (δημοκράτη καθηγητή και συνταγματολόγου) στις φοιτήτριες και στους φοιτητές του. Με θάρρος ανέβηκε στην έδρα και είπε τα λόγια του Ν.Ι.Σαρίπολου (κορυφαίου συνταγματολόγου):

''Εάν βεβαίως η Ελευθερία εδιώκετο από όλη την Οικουμένη, ήθελε διασωθεί εν Ευρώπη. Εάν και απ' την Ευρώπη ολόκληρη εφυγαδεύετο, έπρεπε αυτή να βρει καταφύγιο στην κοιτίδα της,  την ωραία μας  Ελλάδα. Εάν δε και απ' αυτή εξωθείτο, τότε η ιερά τούτη έδρα, η πανεπιστημιακή, άξια αυτής, ήθελε γίνει κρυπτήριο και κρυφιομύστες αυτής (σσ: οι μεμυημένοι, οι έμπιστοι της φύλαξης), οι στην πανεπιστημιακή έδρα της σοφίας λειτουργοί.

Εάν δε τέλος και ενταύθα ο απηνής διωγμός κατελάμβανε αυτή, τότε ήθελον παραλάβει εγώ κάτω απ' την καθηγητική τήβεννό μου και καταβεί μελανείμων (σσ: ντυμένος στα μαύρα) την έδρα αυτή ως διοπετές τι παλλάδιο (σσ: που έρχεται απ' το Δία, κάτι το πολύ ιερό) κι έτσι κατακρύπτων αυτή (σσ: την Ελευθερία) έως ότου πιο αισιόδοξες και λαμπρές μέρες έρθουν, για να αποδώσω την φυγάδα στην πατρίδα''.

Η έκκληση του Αριστόβουλου Μάνεση στους 

φοιτητές του, στο τελευταίο του μάθημα, ήταν:

''Μην επιτρέψετε να σας εξανδραποδίσουν. Μέσα στους ζοφερούς και άρρωστους καιρούς διατηρήστε άγρυπνη και ανυπότακτη τη σκέψη σας, περιφρουρήστε την άγια υγεία και ρωμαλεότητα της ψυχής σας, κρατήστε στητό και το ανάστημά σας. 

Και αν η εξουσία που τη συμφέρει να έχει παθητικούς πολιτικά υπηκόους, αδιάφορους, σας πει ότι έτσι κάνοντας δεν είστε φρόνιμοι και νομοταγείς πολίτες, αποδείξτε ότι καλός πολίτης είναι μόνο ο ελεύθερος πολίτης, ο συνειδητός ενεργός και υπεύθυνος πολίτης. 

Και θυμίστε της αυτό που είπε ο Περικλής στον ''Επιτάφιο''.  

ΟΠΟΙΟΣ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΦΙΛΗΣΥΧΟΣ, ΑΛΛΑ ΑΧΡΕΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ”. 

Και κατέληξε ο δάσκαλος Αρ. Μάνεσης:  

''Και μην ξεχνάτε σήμερα τις δύσκολες για την πατρίδα και το λαό μας περιστάσεις τα λόγια του ποιητή ­ και θέλω μ' αυτά να σας αποχαιρετήσω : '' Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται ζυγόν δουλείας ας έχωσι.  Θέλει ΑΡΕΤΗΝ και ΤΟΛΜΗΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ''».

*Από το enikos.gr